Historia. Kościół p.w. Świętej Barbary i Narodzenia NMP z 2 poł. XV w. Remontowany ok. 1756 r. Przebudowany w 2 poł. XIX w. – przedłużono nawę i podzielono wnętrze na trzy nawy, rozebrano podcienia, dobudowano kruchty i wieżyczkę na sygnaturkę. Remontowany w latach 60 i 70 XX w. i 2007 – 10.

Budowa i wyposażenie. Kościół drewniany trójnawowy, konstrukcji zrębowej. Orientowany, zbudowany w stylu późnogotyckim z drewna modrzewiowego. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z boczna zakrystią. Kruchty z trójkątnymi szczytami od frontu i z boku nawy. Wysoki dach jednokalenicowy, kryty blachą z sześcioboczną wieżyczką na sygnaturkę. Zwieńczoną blaszanym hełmem z latarnią, kulą i sterczyną. Wnętrze podzielone na trzy części, dwoma rzędami słupów po trzy sztuki. Strop płaski, w nawie z zaskrzynieniami. Ściana tęczowa o wykroju prostokątnym z belką tęczową z barokowym krucyfiksem. Chór muzyczny wsparty na dwóch słupach, o prostej linii parapetu z organami z XIX w. firmy Jana Śliwińskiego, zakupionymi w 1954 r. z kościoła z Frysztaku. Polichromia eklektyczna autorstwa Jana Tabińskiego z lat 80 XIX w. Przedstawienie na stropie w nawie Przemienienia Pańskiego i Koronacja NMP, na ścianach w prezbiterium Ostatniej Wieczerzy, Serca Pana Jezuza i Świętych Franciszka i Jana. Uzupełniona dekoracją ornamentalną. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne późnobarokowe z 1 poł. XVII w., przekształcone w XVIII w. Trzeci ołtarz boczny w stylu barokowym z ok. poł. XX w. Ambona z 1 poł. XVII w. Chrzcielnica kamienna z piaskowca, późnogotycka z k. XV w. z pokrywą późnobarokową z ok. 1720 r. Droga Krzyżowa z lat 30 XX w. Dzwonnica murowana typu parawanowego z 1903 r. z dzwonami z 1906 r., odlewni warszawskiej Babit. Ogrodzenie z murowanymi słupkami i kutymi w metalu elementami.

Źródło: