Najstarsza wzmianka źródłowa o kościele i parafii pochodzi z 1326 r. Pierwszy Kościół był drewniany. Dopiero w 1493 r. ówcześni właściciele Niedźwiedzia wybudowali murowaną Świątynię. Kościół ten, jak wiele innych w czasach reformacji, został zamieniony na kalwiński zbór. Uczynił to Stanisław Stadnicki w 1596 r., idąc śladem okolicznych protestantów. Syn Stanisława, Marcin, powróciwszy do wiary rzymskokatolickiej, zwrócił Kościół katolikom, wyremontował go, powiększył i ozdobił. W 1653 r. Świątynia nie mając gospodarza, chyliła się ku upadkowi. Ks. Dworzański, który objął parafię, wspomina, że koło kościoła nie było ani cmentarza, ani dzwonnicy. „Kościół był murowany, ale w niektórych miejscach porysowany i okna bardzo złe. Dach od północy zły, kopuła zgniła, kruchta podgniła, wielki ołtarz staroświecki potrzebował reparacji” – zanotował w kronice. Na początku XVIII w. obiekt został odrestaurowana i ponownie konsekrowany 19 września 1711 r. Kolejny remont przeprowadzono w 1798 r. Niestety, pod koniec XIX stulecia został częściowo spalony. Niedźwiedzki kościół kilkakrotnie dotknęła tragedia pożarów; ostatni raz w 1982 r. W ołtarzu głównym znajduje się ocalona z płomieni zabytkowa figura Matki Bożej z Dzieciątkiem, w nawie stoją dwa ołtarze boczne. W Świątyni wciąż trwają prace restauracyjne, m.in. wymalowano wnętrze kościoła, wymieniono troje drzwi wejściowych, odnowiono zabytkową chrzcielnicę, zakupiono dwa witraże w prezbiterium, wyremontowano organy.