Wisłok – rzeka w południowo-wschodniej Polsce, lewy dopływ Sanu o długości 220 km, dorzecze 3528 km²

Wisłok (którego nazwa pochodzi od Wisły), jak udowadnia Wanda Daszykowska-Ruszel, swoją nazwę wiedzie od języka praindoeuropejskiego, od wyrazu veis, oznaczającego coś ciekłego, płynącego. Z tego źródłosłowu pochodzi nazwa Wisły, Wisełki, Wisłoki i Wisłoka.

Wisłok to rzeka górska, o wartkim biegu, skalistym podłożu i licznymi przełomami. Wypływa na wysokości 770 m n.p.m. w Beskidzie Niskim, ze stoków Wielkiego Bukowca. W górnym biegu tworzy przełomy, w środkowym meandruje; Przepływa przez Pogórze Bukowskie, Doły Jasielsko-Sanockie, Kotlinę Sandomierską. Na przełomie Wisłoka w Rudawce Rymanowskiej znajduje się Ściana Olzy i Jar Wisłoka; W Sieniawie k. Beska w latach 1971-78 wybudowano na rzece Wisłok zaporę wodną o długości 174 m i wysokości maksymalnej 38 m – powstał zbiornik retencyjny o powierzchni maksymalnej 131 hektarów. Poniżej jego Jar Wisłoka. Na stokach ścian Olzy znajduje się największa w polskich Karpatach odkrywka łupków menilitowych.

Do roku 1340 Wisłok był rzeką graniczną między państwem Kazimierza Wielkiego a Księstwem Halickim. W okresie zaborów (1772-1914) na Sanie oraz Wisłoku znajdowała się granica administracyjna między Galicją Zachodnią a Wschodnią. Rozwój osadnictwa nad Wisłokiem przypada na połowę XIV wieku. Wtedy to doszło do lokacji 20 wsi na prawie niemieckim w ziemi sanockiej i przemyskiej. Jedna z większych etnicznych wysp niemieckich powstała za panowania Ludwika Węgierskiego. Obejmowała ona Łańcut i 9 wsi na południe od miasta. Wyspa ta utrzymywała swoją odrębność etniczną aż po XVI wiek, i dopiero wówczas zaczęła się polonizować, ale np. wieś Markowa utrzymała swoją niemieckość do XVIII wieku. Tradycja kolonizacji niemieckiej w dorzeczu Wisłoki i Wisłoka utrwaliła się w świadomości jeszcze w połowie XIX wieku.
Do lat 30. XX wieku Wisłok był rzeką spławną. Pływały po niej szkuty z drewnem do Strzyżowa, a wcześniej okoliczna szlachta, uprawiane przez siebie zboża, spławiała szkutami przez Wisłok, San i Wisłę, aż do Gdańska.

Dopływy Wisłoka

• Moszczaniec (potok górski)
• Wisłoczek (potok)
• Pielnia
• Tabor (rzeka)
• Lublica (potok)
• Lubatówka (struga)
• Lubcza
• Olszyny (struga)
• Pstrągówka (potok)
• Stobnica
• Strug (rzeka)
• Mikośka
• Mrowla (rzeka)
• Sawa (dopływ Wisłoka)
• Mleczka
• Leszczynka (struga)
• Przyrwa

Żródło:

San (ukr. Сян Sian) – rzeka w południowo-wschodniej Polsce, prawobrzeżny dopływ Wisły. Długość – 457,76 km. Na odcinku 54 km jest rzeką graniczną między Polską a Ukrainą. Powierzchnia zlewni – 16 861 km² (14 390 km² w Polsce, 2471 km² na Ukrainie).



Źródło Sanu znajduje się na terenie Ukrainy, na wysokości około 925 m n.p.m., na południowo-wschodnich stokach Piniaszkowego w Bieszczadach Zachodnich, w pobliżu miejscowości Sianki. Na granicy Polski i Ukrainy, przy monolicie granicznym 224, znajduje się źródło jego pierwszego lewego dopływu. Na tym znaku granicznym strona ukraińska w 1996 roku zawiesiła tablicę błędnie informującą, że jest to wytik riki Sian (źródło rzeki San). Rzeczywiste główne źródło Sanu znajduje się wyżej, około 300 m na południowy zachód od obelisku w centrum śródleśnej polany ok. 30 m od granicy z Polską.

San w górnym biegu płynie na północny zachód, przepływa przez Bieszczady, gdzie tworzy malowniczy przełom pomiędzy Otrytem a Tołstą. Na odcinku bieszczadzkim utworzono dwa sztuczne zbiorniki wodne: Jezioro Solińskie i Jezioro Myczkowskie. Następnie w okolicach Sanoka skręca na północ i przepływa przez Pogórze Środkowobeskidzkie, oddzielając od siebie Pogórze Przemyskie i Pogórze Dynowskie. W okolicach Dynowa skręca na wschód i, meandrując, dociera do Przemyśla. Na odcinku od źródła do Przemyśla San jest rzeką górską. Na wschód od Przemyśla, na terenie tzw. Bramy Przemyskiej, zatacza łuk na północ i ponownie, tym razem już ostatecznie, przyjmuje kierunek północno-zachodni. Na tym odcinku rzeka płynie Doliną Dolnego Sanu, stanowiącą część Kotliny Sandomierskiej. San zbiera liczne niewielkie dopływy z Pogórza Dynowskiego i Płaskowyżu Kolbuszowskiego na zachodzie oraz z Płaskowyżu Tarnogrodzkiego i Równiny Biłgorajskiej na wschodzie. Dolina Sanu jest na tym odcinku szeroka (do 10 km), pełna starorzeczy, wypełniona łąkami i lasami łęgowymi. San uchodzi do Wisły na północny wschód od Sandomierza.

Na odcinku 54 km rzeką prowadzi granica polsko-ukraińska – od miejsca położonego kilkaset metrów od źródeł, do wielkiego zakola wokół Łysani koło Smolnika nad Sanem.



Dolina Sanu na odcinku od Przemyśla do Sandomierza stanowi korytarz komunikacyjny, którym biegną droga krajowa 77 i linia kolejowa Przemyśl – Rozwadów. W dolinie dolnego Sanu leżą miasta: Jarosław, Radymno, Przeworsk, Sieniawa, Leżajsk, Krzeszów (miasto w latach 1641–1869), Ulanów, Rudnik nad Sanem, Nisko i Stalowa Wola. W dolinie górnego Sanu leżą Lesko, Zagórz, Sanok, Dynów i Przemyśl.

Ta część doliny charakteryzuje się dużym udziałem łąk kośnych, lasów łęgowych, olsów bagiennych, a także starorzeczy, szuwarów i turzycowisk. Charakterystyczne gatunki zwierząt kręgowców to różanka, boleń, kumak nizinny, różne gatunki żab zielonych (np. jeziorkowa), derkacz, tracz nurogęś, brodziec piskliwy, gąsiorek, srokosz, czajka, rycyk, wydra, łoś, chomik.



Dopływy Sanu:



• w górnym biegu (do Przemyśla):



- Potok Niedźwiedzi,

- Niegryłów,

- Wołosaty,

- Solinka,

- Hoczewka,

- Osława,

- Sanoczek,

- Tyrawka,

- Baryczka,

- Stupnica,

- Olszanka,



• w dolnym biegu (od Przemyśla):

- Wiar

- Wisznia

- Rada

- Łęg Rokietnicki

- Szkło

- Lubaczówka

- Lubienia

- Wisłok

- Trzebośnica

- Tanew

- Bukowa



Źródło:

/p>

Wisła (łac. i ang. Vistula, niem. Weichsel) – najdłuższa rzeka Polski, o długości 1047 km. Jest także najdłuższą rzeką uchodzącą do Morza Bałtyckiego.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m., na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Zasadniczy kierunek biegu Wisły jest południkowy. Wisła posiada deltę i uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m. (Czarna Wisełka) i 1080 m n.p.m. (Biała Wisełka), na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim.

Wisła ma trzy potoki źródłowe: Białą Wisełkę, główny górny bieg Czarną Wisełkę oraz Malinkę. Biała i Czarna Wisełka uchodzą do Jeziora Czerniańskiego, od którego płyną pod wspólną nazwą jako Wisełka. Po złączeniu nurtu z potokiem Malinka płynie już jako Wisła.

W miejscowości Biała Góra koło Sztumu około 50 km od ujścia rozdzielając się na dwa ramiona Leniwka (lewe) i Nogat (prawe), tworzy szeroką deltę zwaną Żuławami. W miejscowości Gdańska Głowa od Leniwki oddziela się w kierunku wschodnim kolejne ramię zwane Szkarpawa w celu ochrony przeciwpowodziowej zamknięte śluzą. Kolejne ramię Martwa Wisła oddziela się w Przegalinie. Uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Do XIV wieku ujście Wisły dzieliło się na główne wschodnie ramię Wisłę Elbląską i mniejsze zachodnie ramię Wisłę Gdańską. Od roku 1371 głównym ramieniem stała się Wisła Gdańska. Po powodzi w 1840 roku tworzy się dodatkowe ramię Wisła Śmiała. W latach 1890-1895 wykonano przekop koło Świbna.

Dorzecze Wisły zajmuje powierzchnię 194 424 km² (w Polsce 168,7 tys. km²). Urzeźbienie dorzecza Wisły charakteryzuje średnie wzniesienie 270 m n.p.m., przy czym przeważająca część dorzecza (55%) położona jest na wysokościach 100-200 m n.p.m.; od 100-300 m zawiera się ponad 3/4 dorzecza. Najwyższy punkt dorzecza leży na wysokości 2655 m n.p.m. (szczyt Gerlach w Tatrach). Cechą dorzecza Wisły jest asymetria – w znacznej mierze konsekwencja kierunku nachylenia Niżu Środkowoeuropejskiego ku północnemu zachodowi i kierunku spływu wód lodowcowych, przy równocześnie znacznej predyspozycji w budowie starszego podłoża. Asymetria dorzecza (prawostronnego do lewostronnego): 73-27%.

Wisła jest połączona za pomocą kanałów z:

* Odrą – Kanałem Bydgoskim, Notecią i Wartą (droga wodna Wisła - Odra)
* Niemnem – Kanałem Augustowskim i Czarną Hańczą
* Dnieprem – Kanałem Dnieprzańsko-Bużańskim i Prypecią.

Źródło [ Wikipedia]

Studencka Baza Namiotowa "Wisłoczek" prowadzona jest przez Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich z Rzeszowa, czynna jest w okresie od 1.VII do 31.VIII. Znajdziemy ją we wschodniej części Beskidu Niskiego u stóp Jawornika (761 m), 11 km na południe od Rymanowa w dolnym końcu wsi Wisłoczek, w dolince potoku o tej samej nazwie. Wieś Wisłoczek należy do gminy Rymanów w powiecie krośnieńskim leżącej w woj. podkarpackim. Sama baza znajduje się na trasie głównego szlaku beskidzkiego.

Turystom oferuje 20 miejsc noclegowych w dwóch namiotach 10-12 osobowych typu NS, wyposażonych w prycze z piankami do spania a także obszerne pole namiotowe. Baza jest ogrodzona i dysponuje dobrze wyposażoną w sprzęty kuchenne wiatą, pod którą pali się ognisko. Wodę pitną dostarcza studnia, znajdująca się bezpośrednio na terenie bazy. Zaś naczelną atrakcją bazy jest niewielki wodospad i urządzony przy nim za pomocą rynny, prysznic. Można też oczywiście zażywać kąpieli bezpośrednio pod wodospadem-najlepiej wieczorem. Baza położona jest 500 m od przystanku PKS w Wisłoczku, do którego dotrzemy drogą w kierunku na Rudawkę Rymanowską. Najbliższy sklep znajduje się w Puławach Dolnych, poza tym po wsi czasem kursuje sklep obwoźny.

     Do bazy w Wisłoczku dotrzemy od zachodu - szlakiem czerwonym z Rymanowa Zdroju ok. 1h 15min. lub nie znakowaną drogą przez grzbiet Działu (668m.) z wsi Królik Polski. Od wschodu - szlakiem czerwonym z Komańczy, schodząc z Pasma Bukowicy, a potem przez Puławy i Rudawkę Rymanowską. Od północy - szlakiem zielonym z Beska do Puław, a potem czerwonym przez Puławy i Rudawkę lub nie znakowaną drogą z Głębokiego. Zaś o południa mamy do dyspozycji jedynie nie oznakowane drogi m.in. z Jaślisk przez Łysą Górę (557 m.) i Jawornik (761 m.) albo z Polan Surowicznych przez Polańską (737 m.) i dalej przez Jawornik lub Dział (732 m.)

     Otoczenie bazy sprawia, że jest ona dobrym miejscem zarówno dla wypoczynku w czasie wędrówki głównym szlakiem beskidzkim-usytuowana jest w bardzo spokojnym i cichym miejscu na obrzeżach miejscowości. Jak również znakomitym punktem wypadowym w kierunku Pasma Bukowicy i dalej do Komańczy, a w drugą stronę do beskidzkich uzdrowisk - Rymanowa i Iwonicza. Warto też odwiedzić-rzadko uczęszczany-masyw Jawornika i sąsiednich szczytów, zwłaszcza tych widokowych - Bani Szklarskiej i Polańskiej. Bardzo atrakcyjna wycieczką może być również wyprawa w przełomową część doliny Wisłoka gdzie napotkamy, na odcinku od Rudawki Rymanowskiej aż do Moszczańca, ścianki skalne. Niedaleko stąd do Rymnowa Zdroju - uzdrowiska z pijalnią wód i parkiem zdrojowym oraz do Rudawki Rymanowskiej, gdzie znajduje się spore kąpielisko na Wisłoku.

     Sama wieś Wisłoczek może okazać się dla niektórych interesującym miejscem. Powstała w 1400 roku i pierwotnie nazywała się Międzyrzecze bo leżała między dolinami rzek Tabor i Wisłok. Jak większość okolicznych osad była swego czasu dość ludnym miejscem, wyjątek stanowi tu rok 1673, kiedy to po najeździe wojsk Rakoczego i morowej zarazie osada skurczyła się do zaledwie 18 domostw. W 1785 roku Wisłoczek liczył już 659 mieszkańców a w 1818 roku wzniesiono, w miejsce starej, nową drewnianą cerkiew. Przed II wojną światową Wisłoczek należał do dóbr hrabiny Anny Potockiej i zajmował powierzchnie 1500 hektarów, na której znajdowało się 116 chałup, zamieszkałych przez 700 osób. Była wiec to jedna z większych wsi w okolicy. Wieś wysiedlono w 1946 roku i okolica opustoszała na kolejne 25 lat. Dopiero w 1971 roku ponownie została zaludniona przez zielonoświątkowców przybyłych ze Śląska Cieszyńskiego. Dziś Wisłoczek zamieszkuje około 140 osób, prawie wyłącznie zielonoświątkowców. Znajduje się tu ich kaplica, przy której odprawiane są dwa razy w tygodniu nabożeństwa. Po starej drewnianej cerkwi nic się nie zachowało natomiast obok znajdują się fragmenty murowanej budowli - prawdopodobnie dzwonnicy. Prócz tego na pobliskim cmentarzu możemy odnaleźć kilka przedwojennych nagrobków.

     Jeśli chcielibyśmy wędrować z Wisłoczka dalej na wschód to kolejne dogodne miejsce noclegowe napotkamy w Jaworniku k. Komańczy w znajdującej się tam bazie namiotowej prowadzonej przez SKPB Lublin. W kierunku południowym całkiem niedaleko mamy do Chałupa Elektryków KTE "Styki" na Polanach Surowicznych. By jednak się tam dostać należy najpierw przebić się na Jawornik i Polańską, a następnie zejść w dolinę nieistniejącej wsi. Innym rozwiązaniem na południe jest chatka w Zyndranowej, należąca również do SKPB Rzeszów. Droga jest nieco dłuższa najpierw musimy dotrzeć do Jaślisk a następnie kierować się leśnymi ścieżkami w kierunku południowo-zachodnim w poprzek masywu Tokarni (691 m.). Zaś kierując się na zachód spokojnie w jeden dzień osiągniemy chata i zarazem bazę SKPB Lublin w Zawadce Rymanowskiej.

Źródło; 

https://chatki....wisloczek.html"