1911 , Notatka do ilustracji z "Schlesische ChroniK" nr 7 z 1 stycznia 1912 r.
Szkoła i kościół.
Na najdalej na południe wysuniętym krańcu powiatu lwóweckiego, gdzie wysokie grzbiety Gór Izerskich sąsiadują z czeskimi lasami jodłowymi, leśna ludność kolonii Wielkiej Izery żyje w rozrzuconych chatach na cichych, wysokich łąkach, skromnie utrzymują się z hodowli bydła i pracy w lesie. Oddalone o wiele godzin drogi od ostatniej wioski, to pustkowie otoczone wysokim lasem z niezliczonymi czarnymi sosnami ma głęboko poważny, niesamowicie melancholijny charakter. Aby zaoszczędzić młodym ludziom samotnej wędrówki przez ciemny las do szkoły w wiosce Świeradów, ojcowie rodzin zbudowali tutaj dom szkolny dla swoich dzieci, otoczony wrzosem i mchem. Nie zapomnieli o sobie. Po troskach dnia pracy chcą obcować z Bogiem w swoim leśnym domu. Następnie salka lekcyjna zostaje przekształcona w kościół: środkowa ściana zostaje odsunięta na bok, a nad prostym ołtarzem pojawia się ukrzyżowany Chrystus. Konsekracja przenika nieozdobione pomieszczenie i wysyła pobożność do serc leśnych ludzi. Ksiądz przyjeżdża ze Świeradowa. W ten sposób dom łączy szkołę i kościół.