Wisła (łac. i ang. Vistula, niem. Weichsel) – najdłuższa rzeka Polski, o długości 1047 km. Jest także najdłuższą rzeką uchodzącą do Morza Bałtyckiego.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m., na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Zasadniczy kierunek biegu Wisły jest południkowy. Wisła posiada deltę i uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m. (Czarna Wisełka) i 1080 m n.p.m. (Biała Wisełka), na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim.

Wisła ma trzy potoki źródłowe: Białą Wisełkę, główny górny bieg Czarną Wisełkę oraz Malinkę. Biała i Czarna Wisełka uchodzą do Jeziora Czerniańskiego, od którego płyną pod wspólną nazwą jako Wisełka. Po złączeniu nurtu z potokiem Malinka płynie już jako Wisła.

W miejscowości Biała Góra koło Sztumu około 50 km od ujścia rozdzielając się na dwa ramiona Leniwka (lewe) i Nogat (prawe), tworzy szeroką deltę zwaną Żuławami. W miejscowości Gdańska Głowa od Leniwki oddziela się w kierunku wschodnim kolejne ramię zwane Szkarpawa w celu ochrony przeciwpowodziowej zamknięte śluzą. Kolejne ramię Martwa Wisła oddziela się w Przegalinie. Uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Do XIV wieku ujście Wisły dzieliło się na główne wschodnie ramię Wisłę Elbląską i mniejsze zachodnie ramię Wisłę Gdańską. Od roku 1371 głównym ramieniem stała się Wisła Gdańska. Po powodzi w 1840 roku tworzy się dodatkowe ramię Wisła Śmiała. W latach 1890-1895 wykonano przekop koło Świbna.

Dorzecze Wisły zajmuje powierzchnię 194 424 km² (w Polsce 168,7 tys. km²). Urzeźbienie dorzecza Wisły charakteryzuje średnie wzniesienie 270 m n.p.m., przy czym przeważająca część dorzecza (55%) położona jest na wysokościach 100-200 m n.p.m.; od 100-300 m zawiera się ponad 3/4 dorzecza. Najwyższy punkt dorzecza leży na wysokości 2655 m n.p.m. (szczyt Gerlach w Tatrach). Cechą dorzecza Wisły jest asymetria – w znacznej mierze konsekwencja kierunku nachylenia Niżu Środkowoeuropejskiego ku północnemu zachodowi i kierunku spływu wód lodowcowych, przy równocześnie znacznej predyspozycji w budowie starszego podłoża. Asymetria dorzecza (prawostronnego do lewostronnego): 73-27%.

Wisła jest połączona za pomocą kanałów z:

* Odrą – Kanałem Bydgoskim, Notecią i Wartą (droga wodna Wisła - Odra)
* Niemnem – Kanałem Augustowskim i Czarną Hańczą
* Dnieprem – Kanałem Dnieprzańsko-Bużańskim i Prypecią.

Źródło [ Wikipedia]

Most kolejowy przy Moście Gdańskim znajduje się od niego ok. 36 m na północ (czyli z biegiem Wisły) w stosunku do części drogowej. Most ten łączy dwie stacje kolejowe: Warszawa Gdańska i Warszawa ZOO. Znaczenie kolejowe Mostu Gdańskiego jest nieco inne niż Mostu średnicowego. Jest on mostem dla ruchu towarowego oraz lokalnego osobowego.
Dwutorowa przeprawa kolejowa zaprojektowana przez Aleksandra Pstrokońskiego. Początkowo miała dwa tory, każdy o czterech szynach (dwie dostosowane do prześwitu 1435 mm i dwie do 1524 mm). Most otwarto w sierpniu 1908 roku i przekierowano na niego ruch kolejowy z sąsiedniego starego Mostu przy Cytadeli (tzw. Drugiego Mostu), który został przeznaczony tylko dla ruchu drogowego. Nowy most nazywano Czwartym Mostem (za trzecim - mostem Poniatowskiego, który jednak ukończono później). Oba mosty zostały wysadzone przez wycofujących się Rosjan 5 sierpnia 1915 roku, jednak stosunkowo szybko zostały odbudowane. W czasie II WŚ oba mosty ponownie zostały wysadzone przez Niemców dnia 13 września 1944 roku. Tym razem odbudowano tylko przeprawę kolejową, co odbyło się w dwóch etapach - w marcu 1946 r. oddano do użytku pierwszy tor (drugi tor przebiegał w tym czasie przez pobliski tymczasowy most kolejowy , który wiosną 1947 r. został zniszczony przez krę lodową), a w lipcu 1947 r. uruchomiono drugi tor. Do czasu odbudowania Mostu średnicowego (w 1949 r.), dawny tzw. Czwarty mostbył jedynym mostem kolejowym w Warszawie. Sąsiednia przeprawa została reaktywowana dopiero w latach 1957-1959 r. - już jako zupełnie nowa konstrukcja, tj. Most Gdański.