Cerkiew w Moczarach położona jest w dolinie potoku Głuchy. Świątynia stoi na końcu wsi, zaś naprzeciw swoją siedzibę ma Ośrodek Pomocy Społecznej.

Historia



Obecna cerkiew powstała w 1919 roku na miejscu swojej poprzedniczki z 1754 roku. Podczas wojny miejscowość znalazła się w granicach ZSRR. W 1951 roku w ramach tak zwanego „prostowania granic” miejscowość Moczary, a wraz z nią świątynia powróciły do Polski. W latach 50-tych XX wieku w wielu miejscowościach bieszczadzkich osiedleni zostali greccy emigranci – komuniści. Jedną z miejscowości, w której znaleźli oni nowe miejsce zamieszkania były również Moczary. Tutaj też podobnie jak w innych miejscowościach, gdzie pojawiali się komuniści greccy, cerkiew została zamieniona na budynek użytkowy – w tym wypadku stała się magazynem. W tym także okresie wyposażenie uległo kompletnej dewastacji. W 1991 roku rozpadająca się cerkiew została przekazana parafii rzymskokatolickiej w Jasieniu.

Dziś



Aktualnie znajduje się tutaj kościół filialny parafii rzymskokatolickiej w Jasieniu. Niestety pomimo remontu przeprowadzonego w latach 90-tych cerkiew nadal jest w bardzo złym stanie i wymaga generalnego remontu.

Architektura



Cerkiew w Moczarach jest obiektem drewnianym, orientowanym o konstrukcji zrębowej, oszalowanym. Zbudowana jest na planie krzyża. Prezbiterium zamknięte trójbocznie, z dwiema przylegającymi zakrystiami. Wokoło świątyni znajduje się daszek okapowy. Kopuła osadzona jest na ośmiobocznym tamburze. Dach pokryty czerwoną blachą, która w ciekawy sposób kontrastuje z ciemnobrązowymi deskami wykorzystanymi do szalunku.

Wnętrze/Wyposażenie



Wyposażenie uległo całkowitej dewastacji.

Co warto zobaczyć?



Tuż obok cerkwi znajduje się drewniana dzwonnica z 1919 roku. Zbudowana na planie kwadratu, o konstrukcji słupkowej. Warto zwrócić uwagę na jej ciekawy ażurowy wygląd.

W pobliżu cerkwi znajduje się również cmentarz. Poza nagrobkami współczesnymi zachowało się również kilkanaście pochodzących z początku XX wieku.