Monumentalny budynek handl. otwarty w VIII 2001 powstał na miejscu 2 ulic Zaułka Kacerskiego usytuowanych nad miejską fosą (Czarną Oławą), placu niezabudowanego w okresie powojennym i rozebranego w 1999 hotelu Panorama. Projekt arch. E. Lach z zespołem: E. Lach, Marek Ludian i Jan Matkowski.

Zwarta bryła budynku mieści galerię handl. (pow. handl. ok. 30 tys. m2, pow. biurowa 2500 m2; ok. 100 sklepów, supermarket, restauracje), hotel Mercure Panorama i parking na 900 miejsc. Dzięki zastosowaniu w 3 kondygnacjach podłużnego układu otwartych galerii, przesklepionych w części centr. płaską przeszkloną kolebką, architektura G.D. nawiązuje do tradycji XIX-wiecznych galerii handlowych. Dekorację klatki schodowej i gł. pasażu stanowią czarno-białe fotografie wrocł. architektury okresu modernizmu (obiekty H. Poelziga, M. Berga) i ekspresjonizmu (dom towarowy Petersdorf E. Mendelsohna).

Zgodnie z intencją twórców budynku g. utrzymuje kontakt z otoczeniem archit. dzięki lustrzanemu odbiciu sąsiadującego z nią kościoła pw. św. Wojciecha w pokrytym szklanymi płytami narożnym wykuszu i związaniu pd. ściany g. z d. nowoż. bastionem wrocł. fortyfikacji. Zewnętrzne ceglane przypory w elewacji pn. nawiązują do przypór usytuowanego po przeciwnej stronie ulicy got. kościoła św. Wojciecha. Elewacje pd. i zach. mają bardziej industrialny charakter z rytmicznymi pionowymi akcentami w postaci szklanych płaszczyzn przesłoniętych żaluzjami. Historyczną lokalizację wykorzystano, eksponując widok na wrocł. Nowe i cz. Starego Miasta z dachu g., stanowiącego najwyższą kondygnację wielopoziomowego parkingu.

Budynek nagrodzony w 2001 wyróżnieniem Stów. Architektów Polskich.

Rafał Eysymontt, Małgorzata Górska

Plac Dominikański we Wrocławiu (niem. Dominikanerplatz) - jeden z głównych placów Wrocławia.

Pierwotny plac Dominikański przylegał do południowej elewacji dominikańskiego kościóła św. Wojciecha, a zatem znajdował się na przedłużeniu ulicy Wita Stwosza pomiędzy ulicami bł. Czesława i Klemena Janickiego. Przy budowie nowego hotelu (Mercure) zrekonstruowano w przybliżeniu dawny obrys placu.

Krótko po II wojnie światowej przetłumaczono niemiecką nazwę placu na plac Dominikański, lecz w dobie stalinizacji w końcu lat 40. otrzymał on imię współtwórcy aparatu stalinowskiego państwa, Feliksa Dzierżyńskiego. Po usunięciu zgliszczy przyległego do południowej strony placu kwartału (w miejscu dawnej wewnętrznej fosy) teren sięgający aż po ulicę Oławską splantowano i zamieniono w zieleniec i parking, zaś po jego wschodniej stronie wzniesiono w początku lat 70. XX w. według projektu typowego hotel Panorama. Termin plac Dzierżyńskiego rozciągnął się tym samym na cały, większy od Rynku, areał, włączając w to skrzyżowanie ulic Oławskiej, Piotra Skargi i Kazimierza Wielkiego. W 1991 przywrócono placowi historyczną nazwę, w świadomości mieszkańców i na wielu planach plac znajduje się jednak zasadniczo na wymienionym skrzyżowaniu, a zatem około 200 m od pierwotnego położenia.

Pod placem znajduje się tunel dla ruchu kołowego będący częścią trasy W-Z oraz dwa przejścia podziemne dla pieszych.

Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0

Ulica Oławska – jedna z ulic średniowiecznego Wrocławia, początek traktu komunikacyjnego łączącego Rynek z Oławą. Zaczyna się w południowo-wschodnim narożniku Rynku (przy początku skierowanej na południe ulicy Świdnickiej), biegnie na wschód i kończy się po 600 metrach w miejscu, gdzie przecina Fosę Miejską i Podwale. Tu znajdowała się niegdyś tzw. Zewnętrzna Brama Oławska (Brama Wewnętrzna znajdowała się na wysokości kościoła św. Krzysztofa, przy NBP, kilkadziesiąt metrów na zachód od dzisiejszego placu Dominikańskiego, tj. miejsca, gdzie ulica Oławska krzyżuje się dziś z ulicą Piotra Skargi i z trasą W-Z). Za fosą dalszym przedłużeniem ulicy Oławskiej w kierunku Oławy jest ulica Traugutta.

Do lat 70. XX wieku ulicą Oławską jeździły pojazdy, w tym także tramwaje, potem linie tramwajowe w rejonie Rynku (w tym na ulicy Oławskiej) zlikwidowano. Obecnie odcinek pomiędzy Rynkiem a Kawiecką jest deptakiem tylko dla pieszych, przecinany przez uliczki dostępne dla ruchu, pozostały odcinek jest dostępny dla samochodów i tramwajów. Ulica Oławska krzyżuje się z ulicą Szewską; na rogu stoi wybudowany w 1929 wg projektu Ericha Mendelsohna ekspresjonistyczny budynek domu towarowego Rudolfa Petersdorffa, dziś dom handlowy "Kameleon".

Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0

Uliczka swą nazwę - Karlstr. - pamiętniającą pobyt we Wrocławiu cesarza Karola IV, otrzymała dopiero w XVIII wieku. Biegła ona wtedy od ul. Krupniczej do ul. Świdnickiej (dziś południowy pas trasy W-Z) za wewnętrznymi murami miejskimi tuż przy starej fosie zwanej Czarną Oławą (Schwarze Ohle). Wcześniej zaliczana była do sterfy miasta zewnętrznego zwanego Pod Słodownikami. Pod koniec XVII i XVIII wieku zmienił się charakter ulicy. Dawne drewniane domki nad fosą i ogrody były stopniowo zastępowane rezydencjami bogatych urzędników i wojskowych. Po podniesieniu Wrocławia do rangi jednej ze stolic Prus przy Karlstr. zaczęła się rozwijać dzielnica rządowa. Najważniejszą budowlą przy tej niewielkiej ulicy był oczywiście dawny pałac Spätgenów przekształcony przez Fryderyka Wielkiego na pałac królewski. Jednak już w pierwszwj połowie XIX wieku głównie za sprawą Żydów w większości domów znajdowały się sklepy i warsztaty. Kolejne wielkie zmiany w wyglądzie ulicy planowano już w latach dwudziestych XX wieku. Miały one polegać na likwidacji zaułków powstałych w miejscu zasypanej w XIX w. Czarnej Oławy i utworzeniu w ich miejscu szerokiej drogi. Na realizację tych planów przyszło jednak jeszcze poczekać kilkanaście lat.

Zniszczenia wojenne nie ominęły niestety i tego rejonu. Z gęstej zabudowy między wąskimi zaułkami pozostała tylko kupa gruzu i puste place. Do 1945 r. dawna Karlstr. nosiła nazwę ul. Karola. W tym roku patronem ulicy został Kazimierz Wielki (1310-1370), ostatni król Polski z dynastii Piastów. W połowie lat 70. przystąpiono do budowy szerokiej arterii komunikacyjnej, co pociągnęło ze sobą wyburzenie kilku budynków oraz likwidację kilku ulic i zaułków.

W skład północnego pasa nowej trasy weszyły:
- pl. św. Krzysztofa (Christophoriplatz) - fragment na północ od kościoła św. Krzysztofa
- Zaułek Pokutniczy (Altbüßer-Ohle) - biegł od ul. Ofiar Oświęcimskich do ul. Szewskiej
- Zaułek Zamkowy (Schloß-Ohle) - biegł od ul. Świdnickiej do ul. Gepperta
- ul. Siedmiu Kół (Sieben-Rade-Ohle) - biegła od ul. Gepperta do pl. Bohaterów Getta
- Zaułek Ruski (Reussen-Ohle) - biegł od pl. Bohaterów Getta do ul. św. Mikołaja
- ul. Białoskórnicza (Weissgerbergasse) - południowy odcinek do ul. Ruskiej do ul. św. Mikołaja

Na południowy pas złożyły się:
- ul. Słodowa (Hummerei) - od pl. św. Krzysztofa do ul. Świdnickiej
- ul. Kazimierza Wielkiego (Karlstr.) - od ul. Świdnickiej do ul. Krupniczej
- ul. Złote Koło (Goldene-Rade-Gasse) - od pl. Bohaterów Getta do ul. Ruskiej
- ul. Nowy Świat (Neueweltgasse) - południowy odcinek między ul. Ruską i ul. św. Mikołaja.