Lekki schron bojowy jednosektorowy.
Lekki schron bojowy dla broni maszynowej na pozycji tyłowej Ośrodka Oporu Jastarnia w początkowej fazie budowy.
Miał to być standartowy obiekt polskiej fortyfikacji polowej, który przy grubości żelbetowego stropu do 100 cm i ścian zewnętrznych do 120 cm, chronił załogę przed skutkami bezpośredniego trafienia pociskiem artyleryjskim kalibru 155 mm i licznymi trafieniami pocisków do 105 mm w jedno miejsce.
Schron miał służyć za stanowisko ogniowe dla jednego ckm-u, ostrzeliwującego przez jedną strzelnicę w ścianie, ogniem flankującym (bocznym) o sektorze 60 stopni, cele żywe na międzypola do sąsiedniego obiektu nad brzegiem morza.
Obiekt miał być identyczny jak schron bojowy wybudowany obok przy torze kolejowym, po drugiej stronie pasa zalesionych wydm, a tym samym skromne wyposażenie, służące tylko dla ułatwienia przebywania załogi w czasie walki, planowano uzupełnić ręcznym wentylatorem.
Budowę rozpoczęto w drugiej połowie sierpnia 1939 roku. Niestety z braku materiałów wykonano tylko wykop oraz podkład pod płytę fundamentową. Na tym samym etapie wybuch wojny przerwał budowę schronu nad morzem, którego wykop położony jest na chronionym pasie wydm, obecnie jest zasypany.