Historia. Kościół p.w. Świętej Trójcy z 1690 r. Zbudowany z fundacji Jędrzeja Zamojskiego wojewody smoleńskiego. Zwany „flisackim” – zbudowany także ze składek mieszkańców, którzy głównie trudnili się flisactwem. Rozbudowany w 1742 r. o kruchtę. Restaurowany w latach 1856 – 60 i latach 1979 – 81 – w trakcie remontu odnaleziono fragmenty polichromii z k. XVII w. Pożar z 29.03.2002 zniszczył wnętrze. Zniszczeniu uległo wyposażenie i polichromia. Odbudowę kościoła udało przeprowadzić do końca 2002 r., restaurację wnętrza do 2005 r.



Budowa i wyposażenie. Kościół drewniany, jednonawowy konstrukcji zrębowej. Orientowany, zbudowany z drewna modrzewiowego. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z boczną zakrystią. Duża kruchta od frontu nawy z dwoma oryginalnymi wieżyczkami. Zwieńczonymi cebulastymi hełmami blaszanymi z latarniami. Nad wejściem głównym obraz Trójcy Świętej. Dach jednokalenicowy, kryty gontem z ośmioboczną wieżyczką na sygnaturkę. Zwieńczoną hełmem cebulasto – iglicowym z latarnią. Przyziemie świątyni osłonięte fartuchem gontowym. Wewnątrz strop w postaci pozornego sklepienia kolebkowego, wspartego w nawie na dwóch słupach. Chór muzyczny wsparty na dwóch kolumnach z późnobarokowymi organami z k. XVIII w., o prostej linii parapetu. Belka tęczowa z krucyfiksem z XVIII w. Zniszczeniu uległo zabytkowe wnętrze. Polichromia późnobarokowa, iluzjonistyczna z XVIII w., przemalowana i zniekształcona w 1866 r. Sceny ze Starego i Nowego Testamentu. Sceny śmierci Świętego Józefa, wskrzeszenie Łazarza. Ołtarz główny i ambona późnobarokowe z 2 poł. XVIII w. Dwa ołtarze boczne barokowe z k. XVII w. Ogrodzenie murowane z dzwonnicą z 1899 r.



Źródło: