Ciężki schron bojowy dla broni maszynowej i armaty ppanc., mieszczący stanowisko dowodzenia obroną Ośrodka Oporu Jastarnia. Grubość żelbetu: stropu średnio 140 cm, ścian zewnętrznych 100-180 cm, ścian wewnętrznych 10-100 cm. Grubość pancerzy: dla strzelnic w ścianach 25 mm, kopuł 180-200 mm. Grubości te, jak też zastosowanie wewnątrz pomieszczeń sztywnej warstwy przeciwodłamkowej w stropach oraz siatek stalowych w ścianach, zapewniały załodze bezpieczeństwo przy pojedynczym trafieniu w jedno miejsce pocisku artyleryjskiego o kalibrze do 220 mm.

Ogień na przedpole prowadził 1 ckm umieszczony w kopule pancernej z czołowym sektorem ostrzału 190 stopni z 3 strzelnic.

Przeciwnika przedostającego się na międzypola z sąsiednimi obiektami likwidował 1 ckm w strzelnicy o ogniu flankującym w kierunku schronu "Sokół" i 1 ckm w strzelnicy o ogniu skośnym w kierunku schronu "Saragossa", które w ten sposób jednocześnie dawały tym schronom wsparcie. Niszczenie celów opancerzonych na dogodnej do ataku, odkrytej przestrzeni wzdłuż szosy i toru kolejowego, usiłujących pokonać sztuczną przeszkodę ppanc. na przedpolu, było zadaniem dla armaty ppanc. kalibru 37 mm. umieszczonej w kopule, z czołowym sektorem ostrzału 45 stopni z 1 strzelnicy. Dodatkowa, skierowana do tyłu strzelnica dla ckm-u w kopule pancernej oraz strzelnica dla rkm-u w tylnej ścianie, utrudniały obejście schronu a wraz ze zrzutnią granatów ręcznych i 3 innymi strzelnicami dla broni ręcznej (jedna w ścianie, dwie w drzwiach wyłazów awaryjnych), zapewniały mu obronę okrężną. Dwie wewnętrzne strzelnice dla broni ręcznej, skierowane do przedsionka, uniemożliwiały przeciwnikowi swobodne wtargnięcie do środka obiektu. Obserwację i walkę w nocy ułatwiały 2 wyrzutnie rakiet oświetlających i opancerzony reflektor, ukryty we wnęce tylnej ściany.

Budowę schronu rozpoczęto 15.05.1939 roku. W momencie wybuchu wojny obiekt był gotowy ale nie miał kompletnego wyposażenia oraz kopuły z armatą ppanc., której na półwysep nie zdążono dostarczyć transportem kolejowym. Prace wykończeniowe trwały do kapitulacji RU Hel i wtedy oprócz tynkowania, malowania, montażu wyposażenia i maskowania, zabetonowano otwarty szyb brakującej kopuły.