Kościół w Studzieńcu zbudowany w 2 połowie XIII wieku był niewielką jednonawową świątynią z trójkątnym prezbiterium usytuowanym od wschodu. Wzniesiono go z rudy darniowej i kamienia polnego. Około 1500 r. świątynię powiększono zachowując jej wczesnogotycki charakter. Do rozbudowy obiektu używano tych samych materiałów. Dach kościoła do dnia dzisiejszego kryty jest drewnianym gontem. Od XV wieku do 1752 r. przy kościele stała drewniana dzwonnica z dzwonem z 1495 r. W XVIII wieku zastąpiła ją nowa wykonana również z drewna. Teren kościoła otacza kamienno-ceglany mur z kutą bramą.

Ścianę prezbiterium zdobią wmurowane w nią renesansowe epitafia. Wyposażenie wnętrza pochodzi z XVII i XVIII wieku. Kościół w Studzieńcu należał w swej historii do parafii w Rudnie. Po II wojnie światowej świątynia nosząca wezwanie św. Wawrzyńca należała do parafii Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny w Kożuchowie, a obecnie jest filialnym kościołem nowosolskiej parafii św. Antoniego. Kościół i dzwonnica zostały wpisane na listę zabytków NID w latach 1950, 1961 i 1964 r.

za :