Dobra na początku XIX wieku stanowiły własność Okęckich, od 1820r. należały do Kacpra Pruskiego, a od 1840 do 1945r. w posiadaniu Tąkielów (ostatnim właści­cielem majątku był Stefan Tąkiel). Dwór istniał tu na pewno w pierwszej połowie XIX wieku, wchłonięty przez nowy, wzniesiony po 1863r. dla Władysława Piotra Tąkiela i jego żony Emmy ze Stawia­nowskich. Był to dwór w stylu neore­ne­sansowym. Murowany z cegły, otynkowany. Niere­gularny, parterowy na planie prostokąta z piętrowymi częściami skrajnymi zwień­czonymi trójkątnymi frontonami. Gruntownie przekształcony na pałac w latach 1923 – 1925 dla Stefana Tąkiela zapewne według projektu architekta Wincentego Wójcickiego. Pałac barokowo-​​klascystyczny, piętrowy, częściowo podpiw­niczony, na planie prostokąta. W dziesię­cio­osiowej elewacji frontowej nie na osi, cztero­ko­lumnowy portyk zwieńczony trójkątnym frontonem. Elewacja ogrodowa ośmio­osiowa, z szerokimi jedno­osiowymi ryzalitami skrajnymi. Pomię­dzy­ni­mie­le­wa­cja­roz­człon­ko­wa­na­pię­cio­ma­pół­ko­lumnami jońskimi, zwieńczona attyką z wazonami. Układ wnętrz dwutraktowy, przekształcony. Dach cztero­spadowy, kryty dachówką. Po drugiej wojnie światowej pałac użytkowany przez szkołę podstawową. Generalny remont podjęto w 1989r. na potrzeby szkoły, a 1⁄3 budynku przeznaczono na biura miejscowego Państwowego Gospo­darstwa Rolnego. Pałac otacza park krajo­brazowy skompo­nowany przez Waleriana Kronenberga. W sąsiedztwie pałacu znajdują się pokaźnych rozmiarów zabudowania gospo­darskie, wzniesione w 1879r. Przy drodze pałacowej –budynki czworaków dworskich. Od wschodu do pałacu prowadzi aleja lipowa od zachodu kasztanowa.

źródło: