Barokowa świątynia, z pozostałościami stylu romańskiego, zlokalizowana w samym centrum na "Wzgórzu Zamkowym", jeden z najcenniejszych zabytków miasta. Obecnie kościół, dzwonnica oraz wieże sąsiedniego Pałacu Biskupów Krakowskich górują nad niską zabudową śródmieścia (obok katedry ciągnie się czerwony szlak miejski prowadzący przez zabytkowe i ciekawe turystycznie miejsca Kielc.



Źródło:

Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]

Kadzielnia - wzgórze, w południowo-zachodniej części Kielc - stolicy województwa świętokrzyskiego. Kadzielnia, zbudowana z wapieni górnodewońskich ma wysokość 295 m n.p.m. Obecne wyrobisko (wcześniej były tam kamieniołomy) wypełniają wody podziemne tworząc Jezioro Szmaragdowe. Od 1962 roku znajduje się tu Rezerwat przyrody Kadzielnia. Odkryto tu kilkadziesiąt niewielkich jaskiń.

Nazwa Kadzielnia pochodzi od rosnącego tu jałowca wykorzystywanego do produkcji kadzideł, lub według innej wersji, od kadzielnika (kościelnego), który dzierżawił ten teren.

Wg legend na Kadzielni znajdowało się miejsce pogańskiego kultu z ołtarzem służącym do składania ofiar. Trudno o dowody na potwierdzenie tej tezy, wiadomo tylko o fakcie, że jeszcze w XVI w. wzgórzem opiekował się kościelny kieleckiej kolegiaty, który za zadanie miał m.in. "odpędzanie" pogańskich mocy.

W XVIII w. rozpoczęto eksploatację tworzących Kadzielnię skał wapiennych. Kamieniołom stale rozbudowywano; w 1770 z inicjatywy biskupa K. Sołtyka postawiono w nim pierwszy wapiennik (piec do wypalania wapna). Powstały głębokie wyrobiska na najniższym poziomie zalewane wodami podskórnymi, które z kolei utworzyły jeziorko noszące nazwę, od niepowtarzalnej barwy, Szmaragdowego. Zarybione niegdyś pstrągami, wyschło w latach 80. w wyniku obniżenia się poziomu wód gruntowych. Obecnie trwają prace nad jego odtworzeniem. Już w I poł. XIX w. Kadzielnia stała się celem podmiejskich wycieczek, opisywanych głównie przez Adolfa Dygasińskiego i Stefana Żeromskiego. Planowano tu nawet utworzenie parku z ogrodem botanicznym.

Dopiero w 1931 roku objęto ochroną szczytowy ostaniec skalny, zwany Skałką Geologów. Eksploatacja kamienia trwała aż do 1962 roku. Utworzono wówczas Rezerwat przyrody Kadzielnia, obejmujący 0,6 ha dawnego kamieniołomu. W południowej części wzgórza wybudowano amfiteatr na ponad 5000 miejsc, który przekazano miastu w 1971 roku podczas obchodów IX wieków Kielc. Mają tu miejsce liczne koncerty i imprezy, m.in. coroczny Harcerski Festiwal Kultury Młodzieży Szkolnej "Kielce". Charakterystycznym elementem Kadzielni jest pomnik Bojowników o Narodowe i Społeczne Wyzwolenie odsłonięty w 1979 roku.
Obecnie trwa całkowita rozbudowa amfiteatru, która ma się zakończyć w czerwcu 2010r.

Info [ Wikipedia]

Tuż obok katedry wznosi się czworokątna dzwonnica z połowy XVII wieku, której część ośmioboczną nadbudowano w roku 1727. Pierwotnie w XVI w. była to dzwonnica drewniana. Wewnątrz zawieszono trzy dzwony, z których najstarszy pochodzi z 1527 roku. Biskup Konstanty Felicjan Szaniawski czteroboczną dzwonnicę nadbudował, nadając w górnej części kształt ośmioboku i całość wieńcząc hełmem. Nową dzwonnicę przyozdobił w 1727 roku zegar z kurantem wybijający godziny i kwadranse.

Pierwszy kielecki ratusz stał na środku rynku, jednak spłonął w czasie pożaru jaki miał miejsce 24 maja 1800 r. Nowy budynek ratusza został wzniesiony w 1834 roku w zachodniej pierzei rynku, poprzez przebudowę stojących tam budynków. Fasadę obiektu podkreślał trójosiowy, kolumnowy portyk, wsparty na parterze na trzech sklepionych arkadach. Niestety, nowy ratusz również został strawiony przez pożar w 1873 r.

Po pożarze przystąpiono do budowy nowego ratusza. Został wzniesiony wg projektu, który sporządził w 1875 r. budowniczy gubernialny, architekt Franciszek Ksawery Kowalski. Architekt zlikwidował kolumnowy portyk, zastępując go trójosiowym ryzalitem, z oknami zamkniętymi łukiem i na pierwszej kondygnacji ujętymi w pilastry, a na drugiej w półkolumny. W latach 30. XX wieku, po przebudowie, budynek ratusza zajął całą zachodnią pierzeję rynku.

Obecny klasycystyczny styl ratusz zawdzięcza przebudowie obiektu w latach 50. XX wieku. Prace te wykonano wg projektu architekta Jerzego Żukowskiego. Spoglądając na bryłę ratusza, uwagę zwraca piękny ryzalit zwieńczony frontonem z centralnie umieszczonym zegarem.

Źródło:

Rynek jest jednym z najstarszych placów Kielc. Od 1295 roku zwał się "locum forense" - miejsce targowe i sądowe. Od czasu lokacji miasta na prawie magdeburskim (ok. 1364), nadanym przez biskupa krakowskiego Bodzantę Jankowskiego, zwany "Rynkiem" lub "Zajazdem". Jego kształt jest uwarunkowany przebiegiem ciągów komunikacyjnych pomiędzy kolegiatą a średniowieczną osadą przy kościele św. Wojciecha. Wtedy też wytyczono cztery ulice: Bodzentyńską (Bożęcką), Leonarda, Mała i Dużą (Wielką). Później przybyły ulice Piotrkowska, Kozia i Radomska (Warszawska), wybudowana dopiero w 1837 roku. Kiedy król Zygmunt I w 1535 roku potwierdził posiadanie przez Kielce prawa magdeburskiego, ustalił termin wtorkowego jarmarku i targu tygodniowego, wybudowano na środku Rynku ratusz (spłonął w 1800 roku). Fundatorem gmachu był prawdopodobnie bp krakowski Jan Konarski. Od roku 1759 pb A. Załuski polecił budować w rynku tylko domy murowane, piętrowe z podcieniami, a ich właściciele zwalniani byli na pewien czas z podatków. W roku 1835 w zachodniej części Rynku zaczęto budowę nowego ratusza. W miejsce spalonego planowano urządzić wodozbiór, jako basen przeciwpożarowy (zrobiono to dopiero w okresie okupacji hitlerowskiej). Po wojnie zbudowano tu fontannę (zlikwidowaną w 2008 roku). Nazwa Rynek lub Rynek Miejski utrzymywała się do roku 1929, kiedy przemianowano go na Plac Marszałka Piłsudskiego. Niemcy wprowadzili nazwę Adolf Hitler-Platz. Po wyzwoleniu nazwano go Placem Partyzantów AL. Od marca 1993 przywrócono historyczną nazwę Rynek. Targi odbywały się tu do 1935 roku. Do dziś zachował się średniowieczny układ przestrzenny Rynku, z ulicami wychodzącymi z naroży.

Źródło: Album Kielecki. Starówka. Przewodnik cz. 1, R. Wrońska-Gorzkowska, E. Gorzkowski.