Drewniany kościół został przeniesiony w roku 1981 z Leszczyn do Palowic. Świątynię zbudowano w konstrukcji zrębowej w latach 1594-1595.

W 1606 roku cieśla Jan Ożga dobudował wieżę słupową o skośnych ścianach i szerokim hełmie namiotowym. Dach kościółka, ściany zrębu i skośne ściany wieży kryte są gontem. Nad nawą wzniesiono wieżyczkę i sygnaturkę. Wokół ścian kościoła obiegają wspornikowe przydaszki tzw. soboty. Wewnątrz świątyni zachował się renesansowy wystrój. Miejscowi stolarze wykonali roboty wykończeniowe okien i chóru. Chór podtrzymują cztery ozdobne słupy, z których dwa zostały wykonane przez Franciszka Bujoczka i jego syna Stanisława. Wykonali oni również schody prowadzące na chór. Środkowa część chóru jest znacznie wysunięta ku środkowi. Odrzwia do nawy od zachodu i południa oraz zakrystii są zamknięte łukiem segmentowym, drzwi zaś nabijane są ćwiekami. W nawie znajduje się stara kamienna posadzka.



Prezbiterium na rzucie prostokąta zawiera wczesnobarokowy, bogato rzeźbiony ołtarz z XVII wieku z przerobionym zwieńczeniem, dekorowany ornamentem, z rzeźbami czterech ewangelistów oraz św. Bartłomieja, Piotra, Pawła oraz Michała Archanioła. Centralną część ołtarza stanowi obraz Trójcy Przenajświętszej – namalowany przez wrocławskiego artystę S. Blocha w 1898 roku.

Obiekt wpisany do rejestru zabytków.