Projekt łódzkiej kanalizacji i wodociągów został opracowany przez angielskiego inżyniera Williama H. Lindleya (syna) w 1909 r. Ze względów finansowych trafił on jednak na półkę. Projekt przewidywał wykorzystanie naturalnego ukształtowania terenu Łodzi, pozwalającego na całkowicie grawitacyjny system odprowadzania ścieków z obszaru miasta do oczyszczalni usytuowanej w najniższym rejonie, czyli na Lublinku. Stąd, po oczyszczeniu ścieki miały trafiać do Neru. Woda miała pochodzić z Pilicy, z ujęcia pod Tomaszowem Maz.

Do realizacji tego projektu można było przystąpić dopiero po odzyskaniu niepodległości. Ale też nie od razu. Uchwała Rady Miejskiej o budowie kanalizacji i wodociągów została podjęta dopiero w 1924 roku. Utworzono Wydział Kanalizacji i Wodociągów Miasta Łodzi, a na jego czele stanął inż. Stefan Skrzywan, dawny współpracownik Lindleyów.

Oczyszczalnia ścieków zaprojektowana przez Lindleya miała się składać z dwu części: mechanicznej i biologicznej. I znowu koszty stanęły na przeszkodzie pełnej realizacji projektu i ostatecznie wykonano tylko część mechaniczną, wyposażoną w kraty, sita i piaskowniki, a więc oczyszczanie ścieków polegało tylko na oddzieleniu grubszej zawiesiny i piasku, i do Neru trafiały ścieki w postaci tylko podczyszczonej. Budowę oczyszczalni rozpoczęto w 1927 r., a już 18 grudnia 1930 r. popłynęły do niej pierwsze ścieki. Oczywiście, równolegle z wznoszeniem oczyszczalni trwała budowa sieci kanalizacyjnej. Niska jakość odprowadzanych ścieków rzutowała na jakość wody w Nerze, który zamienił się w kanał ściekowy, wpływając również na jakość wody w Warcie, do której Ner wpada.

W takiej postaci oczyszczalnia była eksploatowana do 1994 r. Po tej dacie jej rolę przejęła nowa Grupowa Oczyszczalnia Ścieków, wybudowana w okresie od 1974 r., która właśnie w 1994 r. mogła rozpocząć swą pracę, będąc jeszcze długo w rozbudowie. Ta oczyszczalnia, już z pełnym programem oczyszczania, powstała na innym terenie, w niezbyt dużej odległości od starej. Dzięki jej działalności do Neru wróciło już życie biologiczne.

Główny budynek starej oczyszczalni został rozebrany, a w jego miejsce zbudowano sortownię odpadów, do której przylega składowisko "balastu", ciągnące się aż do lotniska.



Opracowanie: zeto