Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 7 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. wielkopolskie › Poznań › Grunwald › ul. Matejki Jana › Palmiarnia |
Lata 1960-1970 , Park Wilsona w Poznaniu.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2008 grudzień
17 lat 5 miesięcy 0 dni |
11 pobrań 2185 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia mar
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
parki
|
Palmiarnia
więcej zdjęć (35)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1911
Zabytek: 147/Wlkp/A
Palmiarnia powstała w 1911 roku w ówczesnym Ogrodzie Botanicznym. Był to budynek murowany, o dużych powierzchniach przeszklonych i powierzchni 534 m². Do niego przylegały dwie szklarnie z kolekcjami kolekcję kaktusów, storczyków, roślin podzwrotnikowych pnących i tropikalnych.
Po modernizacji budynku (1922-1924) kolekcja wzbogaciła się o nowe działy. Umieszczono je w szklarniach, gdzie urządzono basen dla subtropikalnych roślin wodnych z wiktorią królewską, basen z dwoma aligatorami, terrarium z afrykańskim kameleonem, dziesięć akwariów z rybkami egzotycznymi i insektaria z kolekcją egzotycznych motyli.
Wystawa PWK spowodowała budowę nowej Palmiarni. Budowę budynku powierzchni 1694 m² projektu Stefana Cybichowskiego, ukończono w 1929r.
Stalowa szklana konstrukcja składała się z pawilonu centralnego połączonego dwiema szklarniami, ze skrzydłami bocznymi, do nich przylegały niższe, trójboczne pawilony.
Łącznie w siedmiu pawilonach oprócz roślin prezentowano również ryby, owady i gady.
Podczas II wojny światowej palmiarnia uległa zniszczeniu (naloty alianckie i w czasie wyzwalania miasta). W roku 1946 palmiarnia została odbudowana i uruchomiona. W następnych latach obiekty rozbudowano.
W latach osiemdziesiątych palmiarnię rozebrano i wybudowano nową. Prace ukończono w 1992r.
Obecnie na powierzchni 4600 m² w 12 pawilonach (część jest niedostępna dla publiczności - rozmnaża się w nich rośliny) prezentowanych jest około 1100 gatunków roślin, a w akwarium 170 gatunków ryb oraz około 50 gatunków roślin wodnych. Palmiarnia stanowi największe w kraju i jedno z największych w Europie sztucznych zbiorowisk roślinności tropikalnej.
Po modernizacji budynku (1922-1924) kolekcja wzbogaciła się o nowe działy. Umieszczono je w szklarniach, gdzie urządzono basen dla subtropikalnych roślin wodnych z wiktorią królewską, basen z dwoma aligatorami, terrarium z afrykańskim kameleonem, dziesięć akwariów z rybkami egzotycznymi i insektaria z kolekcją egzotycznych motyli.
Wystawa PWK spowodowała budowę nowej Palmiarni. Budowę budynku powierzchni 1694 m² projektu Stefana Cybichowskiego, ukończono w 1929r.
Stalowa szklana konstrukcja składała się z pawilonu centralnego połączonego dwiema szklarniami, ze skrzydłami bocznymi, do nich przylegały niższe, trójboczne pawilony.
Łącznie w siedmiu pawilonach oprócz roślin prezentowano również ryby, owady i gady.
Podczas II wojny światowej palmiarnia uległa zniszczeniu (naloty alianckie i w czasie wyzwalania miasta). W roku 1946 palmiarnia została odbudowana i uruchomiona. W następnych latach obiekty rozbudowano.
W latach osiemdziesiątych palmiarnię rozebrano i wybudowano nową. Prace ukończono w 1992r.
Obecnie na powierzchni 4600 m² w 12 pawilonach (część jest niedostępna dla publiczności - rozmnaża się w nich rośliny) prezentowanych jest około 1100 gatunków roślin, a w akwarium 170 gatunków ryb oraz około 50 gatunków roślin wodnych. Palmiarnia stanowi największe w kraju i jedno z największych w Europie sztucznych zbiorowisk roślinności tropikalnej.
Park Thomasa Woodrowa Wilsona
więcej zdjęć (74)
Zbudowano: 1901
Dawniej: Botanischer Garten, Park Kasprzaka
Zabytek: 147/Wlkp/A
Jeden z najpiękniejszych poznańskich parków. Zajmuje powierzchnię 7,2 ha, a jego początki sięgają 1834 roku, kiedy to teren dzisiejszego parku wykupiło Towarzystwo do Upiększania Miasta i założyło tu szkółkę drzew, którymi obsadzano miejskie ulice i place. W 1902 Towarzystwo przekazało szkółkę miastu i udostępniono go publiczności. Powstał tu pierwszy w Poznaniu ogród botaniczny (urządzanie parku zakończono w 1904 wg projektu Hermana Kube). Na terenie parku w 1910 wzniesiono palmiarnię (wzniesiono ją w ramach Wystawy Wschodnioniemieckiej Przemysłu, Rzemiosła i Rolnictwa). Po wojnie, w 1926, park otrzymał jako patrona prezydenta USA Thomasa Woodrow Wilsona. W 1928 park został włączony w tereny PeWuKi; powstała wówczas parkowa fontanna. 4 lipca 1931 stanął tu pomnik prezydenta ufundowany przez Ignacego Jana Paderewskiego, który odsłoniła wdowa po prezydencie, prezydent RP Ignacy Mościcki, oraz prezydent Poznania Cyryl Ratajski. Autorem rzeźby był Gutzon Borglum - autor twarzy Jerzego Waszyngtona wyrzeźbionej w zboczu góry Rushmore. Pomnik zniszczyli hitlerowcy.
Po wojnie, w 1951 park przemianowano na park Marcina Kasprzaka, a na miejscu pomnika Wilsona, w 1963 stanął pomnik rewolucjonisty. W 1990 park wrócił do przedwojennej nazwy, a postać Marcina Kasprzaka zastąpiło w 1994 popiersie prezydenta Wilsona wyrzeźbione przez Zofię Trzcińską-Kamińską. Pomnik działacza trafił do Czołowa, wsi między Kórnikiem a Rogalinem, gdzie Marcin Kasprzak się urodził. W Parku stoi również murowana muszla koncertowa z 1936, a także odlana w 1891 zgodnie z projektem J. Pfhula rzeźba Perseusza i Andromedy. Była ona podarkiem dla miasta od cesarzowej Wiktorii z okazji jej wizyty w Poznaniu w 1888 r. Rzeźba była wówczas elementem odsłoniętej uroczyście 9 kwietnia 1891 r. fontanny na pl. Królewskim, dziś Cyryla Ratajskiego, a do Parku Wilsona przeniesiono ją w 1956. Park poddano rewitalizacji w latach 1993 i 1994 przywracając między innymi ogrodzenie i rzeźby z bramy wejściowej pochodzące sprzed 1929, autorstwa Edwarda Haupta. Na terenie parku znajdują się dwa drzewa pomniki przyrody: platan o obwodzie pnia 410 cm i wierzba o obwodzie 430 cm.
Park wpisany jest do rejestru zabytków.
Więcej na:
Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]
Po wojnie, w 1951 park przemianowano na park Marcina Kasprzaka, a na miejscu pomnika Wilsona, w 1963 stanął pomnik rewolucjonisty. W 1990 park wrócił do przedwojennej nazwy, a postać Marcina Kasprzaka zastąpiło w 1994 popiersie prezydenta Wilsona wyrzeźbione przez Zofię Trzcińską-Kamińską. Pomnik działacza trafił do Czołowa, wsi między Kórnikiem a Rogalinem, gdzie Marcin Kasprzak się urodził. W Parku stoi również murowana muszla koncertowa z 1936, a także odlana w 1891 zgodnie z projektem J. Pfhula rzeźba Perseusza i Andromedy. Była ona podarkiem dla miasta od cesarzowej Wiktorii z okazji jej wizyty w Poznaniu w 1888 r. Rzeźba była wówczas elementem odsłoniętej uroczyście 9 kwietnia 1891 r. fontanny na pl. Królewskim, dziś Cyryla Ratajskiego, a do Parku Wilsona przeniesiono ją w 1956. Park poddano rewitalizacji w latach 1993 i 1994 przywracając między innymi ogrodzenie i rzeźby z bramy wejściowej pochodzące sprzed 1929, autorstwa Edwarda Haupta. Na terenie parku znajdują się dwa drzewa pomniki przyrody: platan o obwodzie pnia 410 cm i wierzba o obwodzie 430 cm.
Park wpisany jest do rejestru zabytków.
Więcej na:
Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]
ul. Matejki Jana
więcej zdjęć (409)
Dawniej: Strasse an Bertoldshof, Neue Gartenstrasse, Nowoogrodowa , Bambergerstrasse
Przejęta w roku 1900 wraz z gminą Św.Łazarską, względnie osiedlem zwanym Bertoldowem, pod nazwą "Nowa ulica Ogrodowa". Wyrosła tutaj luksusowa dzielnica , zasiedlona przez pruską plutokrację i wysokich urzędników.
Mimo licznych prób zmiany nazwy, mylonej często z "ul.Ogrodową".
Mimo licznych prób zmiany nazwy, mylonej często z "ul.Ogrodową".