Most powstał w latach 1905-1913 wg projektu inżynierów Mieczysława Marszewskiego i Wacława Paszkowskiego, autorem architektury mostu i wiaduktu był zaś Stefan Szyller (twórca bramy Uniwersytetu Warszawskiego i budynków Politechniki Warszawskiej). Trasa mostowa wraz z dojazdami, nie licząc wałów ochronnych, wyniosła 3542 metrów, w tym 506 m długości mostu i wiadukt o długości 700 m[1]. Most o ośmiu przęsłach stalowych, wspartych na kamiennych filarach otwarto 6 stycznia 1914 roku.



W 1915 wycofujące się z Warszawy wojska rosyjskie wysadziły górne części 2 filarów. Ułożony w 1916 prowizoryczny pomost drewniany szybko spłonął. Most odbudowano w latach 1921-26. W tym roku podczas Zamachu Majowego na moście doszło do historycznego spotkania pomiędzy marszałkiem Józefem Piłsudskim a prezydentem Stanisławem Wojciechowskim.



Ponownie most został zniszczony przez Niemców w 1944 - zniszczona została góra 3 filarów, w wyniku czego zapadły się 4 przęsła[1]. Odbudowany według projektu konstrukcyjnego Stanisława Hempla, został oddany do użytku 22 lipca 1946. W 1949 pod kierownictwem inż. Tadeusza Chylińskiego z Instytutu Lotnictwa, przeprowadzono badania tensometryczne naprężeń w konstrukcji przęseł mostu. Niestety po odbudowie most stracił sporo ze swojego charakteru. Przedwojenną ozdobną balustradę zastąpiono prostym "parkanem" stalowym. Nie odbudowano też kilku kamiennych ławek, które stały na filarach mostu. Inna jest też konstrukcja samych przęseł. Szczątki oryginalnych ławek do dzisiaj leżą w wiślanym nurcie i można je zobaczyć przy niskim stanie wody.



Źródło:

Licencja: CC

Wisła (łac. i ang. Vistula, niem. Weichsel) – najdłuższa rzeka Polski, o długości 1047 km. Jest także najdłuższą rzeką uchodzącą do Morza Bałtyckiego.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m., na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Zasadniczy kierunek biegu Wisły jest południkowy. Wisła posiada deltę i uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m. (Czarna Wisełka) i 1080 m n.p.m. (Biała Wisełka), na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim.

Wisła ma trzy potoki źródłowe: Białą Wisełkę, główny górny bieg Czarną Wisełkę oraz Malinkę. Biała i Czarna Wisełka uchodzą do Jeziora Czerniańskiego, od którego płyną pod wspólną nazwą jako Wisełka. Po złączeniu nurtu z potokiem Malinka płynie już jako Wisła.

W miejscowości Biała Góra koło Sztumu około 50 km od ujścia rozdzielając się na dwa ramiona Leniwka (lewe) i Nogat (prawe), tworzy szeroką deltę zwaną Żuławami. W miejscowości Gdańska Głowa od Leniwki oddziela się w kierunku wschodnim kolejne ramię zwane Szkarpawa w celu ochrony przeciwpowodziowej zamknięte śluzą. Kolejne ramię Martwa Wisła oddziela się w Przegalinie. Uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Do XIV wieku ujście Wisły dzieliło się na główne wschodnie ramię Wisłę Elbląską i mniejsze zachodnie ramię Wisłę Gdańską. Od roku 1371 głównym ramieniem stała się Wisła Gdańska. Po powodzi w 1840 roku tworzy się dodatkowe ramię Wisła Śmiała. W latach 1890-1895 wykonano przekop koło Świbna.

Dorzecze Wisły zajmuje powierzchnię 194 424 km² (w Polsce 168,7 tys. km²). Urzeźbienie dorzecza Wisły charakteryzuje średnie wzniesienie 270 m n.p.m., przy czym przeważająca część dorzecza (55%) położona jest na wysokościach 100-200 m n.p.m.; od 100-300 m zawiera się ponad 3/4 dorzecza. Najwyższy punkt dorzecza leży na wysokości 2655 m n.p.m. (szczyt Gerlach w Tatrach). Cechą dorzecza Wisły jest asymetria – w znacznej mierze konsekwencja kierunku nachylenia Niżu Środkowoeuropejskiego ku północnemu zachodowi i kierunku spływu wód lodowcowych, przy równocześnie znacznej predyspozycji w budowie starszego podłoża. Asymetria dorzecza (prawostronnego do lewostronnego): 73-27%.

Wisła jest połączona za pomocą kanałów z:

* Odrą – Kanałem Bydgoskim, Notecią i Wartą (droga wodna Wisła - Odra)
* Niemnem – Kanałem Augustowskim i Czarną Hańczą
* Dnieprem – Kanałem Dnieprzańsko-Bużańskim i Prypecią.

Źródło [ Wikipedia]

Most według projektu inżynierów Mieczysława Marszewskiego, Bronisława Plebińskiego i Wacława Paszkowskiego powstał w latach 1904–1914 lub 1904-1913. Autorem oprawy architektonicznej mostu i wiaduktu był Stefan Szyller. Wieżyce przy wjeździe na most miały pełnić funkcje obronne. Powstały na żądanie rosyjskich władz wojskowych.

Trasa mostowa wraz z dojazdami, nie licząc wałów ochronnych, wyniosła 3542 metry, w tym 506 m długości mostu i wiadukt o długości 700 m nad Powiślem, będący przedłużeniem Alej Jerozolimskich.

W trakcie kolejnego remontu w latach 1985–1990 wymieniono całą konstrukcję stalową wiaduktu na nową szerszą. Elementy betonowe wyglądające jak kamienne obłożono zbrojoną obrzutką betonową i odtworzono pierwotny wygląd powierzchni.

W 2002 pod arkadami wiaduktu po stronie śródmiejskiej powstało Centrum Handlowe Arkada, w którym mieści się ponad 100 sklepów i zakładów usługowych.

W latach 2004–2005 wyremontowano obydwie wieżyczki na moście, a od nowa zbudowano te po praskiej stronie, oraz cztery pierwsze pawilony wiaduktu. Odnowiono neorenesansowe wieżyczki i pawilony na wiadukcie doń prowadzącym. Przy okazji tego remontu na wieżyczkę przy Muzeum Wojska Polskiego powrócił wykuty w kamieniu kartusz herbowy z wizerunkiem syreny. Został on zdemontowany podczas remontu w latach 80.

br />
 

Jedna z ulic warszawskiego Powiśla. Aleja 3 Maja ma długość ok. 650 m. Ulica biegnie prostopadle do Wisły pod Mostem Poniatowskiego – od Wisłostrady (jednak obecnie bez przejazdu) do Skarpy Wiślanej.

Droga od Solca do Nowego Światu została przeprowadzona w latach 1823–1824. Droga prowadziła w wykopie – wśród 4 rzędów drzew – do portu nad Wisłą, wielu nadbrzeżnych składów drzewnych i dzielnicy przemysłowej południowego Powiśla. Nowa ulica została nazwana „Nową Drogą Jerozolimską”, a nieoficjalnie była zwana Drogą Steinkellera od nazwiska właściciela młyna parowego Towarzystwa Wyrobów Zbożowych (który zbudowano tu w latach 1826–1827) i innych zakładów przemysłowych, zbudowanych wzdłuż południowej strony drogi. Około 1838 roku ulica została przedłużona o ok. 170 m od Solca do nabrzeża.

W 1845 roku ulica została przecięta torami kolejki łączącej fabrykę wagonów z portem. Zakłady przemysłowe przy „Nowej Drodze” zostały przejęte w połowie XIX w. przez Bank Polski, a następnie przez znanego bankiera warszawskiego Jana Gotliba Blocha, który przekształcił je w koszary. Około 1900 roku na odcinku dzisiejszej alei 3 Maja przeprowadzono poważne prace wodociągowe. Nad ulicą w latach 1904–1913 wybudowano 700-metrowy wiadukt Mostu Poniatowskiego, zasypując jednocześnie wcześniejszy wykop. Most został wysadzony przez Rosjan w 1915 roku. Ulicę tę postanowiono nazwać aleją 3 Maja z okazji obchodów 125-lecia uchwalenia Konstytucji 3 maja. W dniu 3 maja 1916 roku władze Warszawy podjęły decyzję, że przedłużenie Alej Jerozolimskich na odcinku od Nowego Światu do Mostu Poniatowskiego będzie nosić nazwę „Aleja 3 Maja”. Most odbudowano w latach 1920–1927. Wzdłuż alei 3 Maja wybudowano kilka domów spółdzielczych, m.in. na terenie byłych koszar Blocha. Most został powtórnie zniszczony przez Niemców w 1944 roku.

W 1946 roku wzdłuż ulicy ułożono tory tramwajowe oraz wybudowano tymczasową zajezdnię „Solec” obsługującą tramwaje jadące ulicami Książęcą, Ludną i Solcem, i dalej Nowym Światem i Mostem Poniatowskiego na Pragę. Zajezdnia, oddana do użytku 22 lipca 1946 roku, istniała do 1960 roku. Przy alei powstał unikalny kraniec linii „9” w kształcie litery „T”.

Około 1950 roku nazwę alei 3 Maja zachowano jedynie dla części ulicy, od Wybrzeża do ul. Smolnej na Skarpie. W wyniku remontu nawierzchni w 2005 roku przedwojenny bruk zastąpiono asfaltem, a jedynie przed kamienicą nr 5 zachowano fragment historycznych kocich łbów z torem tramwajowym linii „9” o szerokości 1435 mm. Wiadukt i Most Poniatowskiego wpisane są do rejestru zabytków. W latach 90. zamknięto wjazd od strony Wisłostrady.

Źródło: www.wikipedia.org