Kamienica została wybudowana w 1520 roku przez pewnego westfalskiego kupca w stylu późnogotyckim. W XVII w. odkupiona została przez pochodzącą z Kołobrzegu rodzinę Schlieffów. Nie wiadomo do kiedy była w rękach rodziny Schlieffów, ale pod koniec XVIII wieku była już własnością wuja Johanny Schopenhauer. W 1822 roku kamienica była w tak złym stanie technicznym, że groziła zawaleniem. Władze miasta nie chciały jej odnowić z powodu wysokich kosztów ponad 1000 talarów. Gdy tylko rozbiórka kamienicy się rozpoczęła zgłosił się anonimowy kupiec chcący kupić jedynie samą fasadę. Zapłacił 300 talarów i przewiózł 278 części podzielonej fasady na, podberlińską wówczas, Pawią Wyspę. Nabywcą okazał się król pruski, Wilhelm Fryderyk III, który fasadę kamienicy postanowił wykorzystać do rozbudowy Domu Rycerskiego i tak oryginalna fasada Domu Schlieffów przetrwała do dziś . W połowie XIX wieku w miejscu po wyburzonym domu Schlieffów zbudowano mniej okazałą kamienicę, która została zniszczona w czasie II wojny światowej. Podczas odbudowy Gdańska podjęto decyzję o rekonstrukcji Domu Schlieffów jednak nastąpiło to dopiero w 1970 roku. To dzięki zachowanej oryginalnej fasadzie na Pawiej Wyspie powojenny Dom Schlieffów jest wierną kopią tej kamienicy.