Szpital świętego Mikołaja – 3 listopada 1886 roku poświęcono szpital świętego Mikołaja w Zamościu. Został zbudowany na Przedmieściu Lubelskim. Początkowo był szpitalem miejskim. Miał 12 sal, w tym 8 zajmowali chorzy. Mogły one pomieścić do 50 osób, w 1917 roku już 60. Po cudownym ocaleniu rodziny Aleksandra III w 1888 roku po wypadku kolejowym (w Borkach – Gubernia Charkowska), wyasygnowano 400 rubli na szpitale, które nosiły imię cesarskiego patrona. W przypadku Zamościa był nim święty Mikołaj, którego imię nosił następca tronu, przyszły Mikołaj II. Pierwszym lekarzem szpitala był Witold Jarnuszkiewicz, następnie Wasilij Bykow. Dyrektorem szpitala został Henryk Krzyczkowski. Pod koniec XIX wieku było 2 lekarzy, felczer, intendent i dwie prawosławne siostry miłosierdzia, mieli oni pod opieką oddział wewnętrzny, chirurgiczny i weneryczny. Oprócz nich, w szpitalu pracowało 5 pielęgniarzy, kucharka, 3 służące i praczka. W pierwszym roku działalności w szpitalu przebywało 10 osób (5 mężczyzn i 5 kobiet). Na początku 1915 roku przebywało 67 chorych, w 1917 aż 649 w tym 220 z Zamościa. W 1893 roku szpital miał na wyposażeniu: irygatory, krzesło do badań kobiet, maskę do narkozy, sondę żołądkową, strzykawkę maciczną, lustro maciczne, hak do porodu, klucz zębowy, szczypce do wyrywania zębów, szczypce do języka i stół do sekcji zwłok.