Na początku XX wieku została założona cukrownia w Wożuczynie. Na jej potrzeby warszawski architekt Tadeusz Zieliński opracował w latach 1912-1914 projekt całego założenia. W latach 1911-1913 wzniesiono budynki produkcyjne, budynek administracyjny oraz dom zarządcy. W latach 30-tych XX wieku zrealizowano wcześniejszy zamysł zakładający założenie parku, przylegającego do domu zarządcy od południa. Po II wojnie światowej cukrownię i wszystkie budynki przejęte zostały na własność Skarbu Państwa. Od 1994 roku dotychczasowi mieszkańcy założyli Spółdzielnię Mieszkaniową i wykupili od cukrowni budynek. Dom zarządcy przetrwał w niezmienionym kształcie do czasów obecnych. Fundamenty budynku murowane z kamieni i cegieł ceramicznych pełnych, łączonych zaprawą cementowo-wapienną, obustronnie tynkowane. Strop płaski, drewniany z belek sosnowych, z trzcinową podsufitką. Nad piwnicami typu Kleina. W piwnicy sklepienia kolebkowe. Konstrukcja dachowa drewniana, kleszczowo-płatwiowa. Okna ościeżnicowe dwu- i trójskrzydłowe bez podziałów kwaterowych oraz sześciu- i dziewięciokwaterowe. Drzwi dwuskrzydłowe, płycinowe (zewnętrzne) oraz jednoskrzydłowe, płycinowe lub częściowo przeszklone (w ganku). Schody drewniane, jednobiegowe z drewnianymi spocznikami i drewnianą balustradą. Budynek założony na planie prostokąta, z dwoma prostokątnymi ryzalitami od południa oraz werandami. Bryła parterowa z użytkowym poddaszem, rozczłonkowana. Korpus główny nakryty dachem czterospadowym z czterema facjatami. Od północnego-zachodu w połaci dachowej dwie powieki. Ryzality i facjaty nakryte dachami dwuspadowymi. Podpiwniczony pod sienią. Elewacja frontowa (północno-zachodnia) symetryczna, sześcioosiowa z dwoma zabudowanymi, przeszklonymi werandami, zwieńczonymi trójkątnymi szczytami szalowanymi deskami do czoła. Facjata ustawiona symetrycznie, dwuosiowa z ozdobną listwą. Elewacja ogrodowa (południowo-wschodnia) symetryczna, sześcioosiowa z dwoma jednoosiowymi ryzalitami, połączonymi tarasem. Facjata na osi rozwiązana analogicznie jak w fasadzie. Elewacja północno-wschodnia niesymetryczna, czteroosiowa z bocznymi drzwiami w arkadowej wnęce na drugiej osi od północy. Elewacja południowo-zachodnia niesymetryczna rozwiązana niemal analogicznie jak przeciwległa. Jedyną zmianą jest częściowe zamurowanie otworu drzwiowego i wprowadzenie okna przy zachowaniu wnęki. Układ wnętrza symetryczny, wielodzielny bez wyrałnego podziału traktowego. Czytelny jest wewnętrzny podział na dwie części z dwoma wejściami i dwoma klatkami schodowymi na poddasze. Brak ciekawszych elementów wyposażenia. Częściowo zachowana pierwotna stolarka drzwiowa oraz trzony kuchenne i piece kaflowe. Za