Kamienica powstała prawdopodobnie w drugiej połowie XVIII w. w stylu klasycystycznym, zajmując już wówczas, a przynajmniej od przełomu XVIII i XIX w., dwie sąsiadujące z sobą parcele. W 1801 r. posesja, w skład której wchodziły: dom mieszkalny z dużą stajnią, dom tylny, dwie mniejsze stajnie i budynek gospodarczy, została kupiona przez kupca Ernsta Kellera za sumę 3000 talarów reńskich. W 1839 r. Keller odsprzedał zabudowaną posesję za 3500 talarów kupieckiemu małżeństwu Samuelowi Gottliebowi i Henriecie Schubertom. Około 1860 r. doszło do pierwszej poważniejszej interwencji budowlanej, a mianowicie dokonano nadbudowy stajni w podwórzu.

W 1877 r. kamienica wraz z sąsiednimi budynkami stała się własnością kupca Antoniego Górczyńskiego. Dla niego w 1891 r. lokalny mistrz budowlany Franz Feuer opracował projekt zmian w obrębie okien wystawowych budynku frontowego. Z kolei w 1892 r. zaprojektował podwyższenie i przebudowę północnego skrzydła bocznego, będącego budynkiem gospodarczym względnie stajnią, wskutek czego przekształcono je w mieszkalną oficynę. Kilka lat później, w 1897 r., rozebrano fachwerkową stajnię od strony ul. Słowiańskiej, a na jej miejscu postawiono murowaną oficynę mieszkalną, zespoloną integralnie z właściwą kamienicą. Oficyna została zaaranżowana w konwencji stylistycznej zbliżonej do domu mieszkalnego, a zatem w duchu neoklasycyzmu.

Na początku XX w., w 1901 r., Feuer przygotował kolejny projekt architektoniczny, czyli przebudowę i rozbudowę tylnego budynku, od strony ul. Tylnej. Został on zintegrowany z niedawną oficyną od ul. Słowiańskiej, a w jego narożniku wyniesiono wieżyczkę z wysokim czterospadowym dachem oraz iglicą. W tym budynku urządził Górczyński m.in. rozlewnię wina dla swojego sklepu i winiarni na parterze kamienicy. Warto może dodać, że sklepy i winiarnia zajmowały praktycznie cały parter kamienicy i oficyny od strony ul. Słowiańskiej, a zatem Górczyński prowadził bardzo poważny handel.

Po śmierci Górczyńskiego w latach 20. XX w. kamienica została sprzedana i stała się własnością Miejskiej Kasy Oszczędności w Lesznie, do czego doszło w 1927 r. W związku z tak poważną zmianą funkcji domu, w 1928 r. na parterze dokonano przemurowania świateł okien wystawowych, które zostały poważnie zmniejszone, zaś w piwnicy umiejscowiono skarbiec banku. Na piętrze znalazła się część administracyjna i mieściły się tu w większości biura. W czasie II wojny światowej w piwnicach zorganizowano publiczny schron przeciwlotniczy. Po 1945 r. kamienica stała się własności Powszechnej Kasy Oszczędności, a dziś w budynku znajduje się oddział PKO BP S.A.

Ostatnich poważniejszych prac budowlanych dokonano na posesji na krótko przed Centralnymi Dożynkami w 1977 r. Wówczas przebudowano południowe skrzydło boczne od ul. Słowiańskiej. Na piętrze pojawiła się kawiarnia, a na parterze bar szybkiej obsługi. Równocześnie wlot do ul. Tylnej zamknięto bramą przejazdową, która w kondygnacji piętra stała się przedłużeniem kawiarni.

W dniu 2 maja 1991 r. kamienica została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 1183/A.

dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.

Za: