Drewniany kościółek św. Rocha wzniesiono na wzgórzu poza miastem w 1788 r. Jest to budowla orientowana, jednonawowa o konstrukcji zrębowej, kryta gontem, a z zewnątrz oszalowana.
Do naszych czasów kościół zachował się w swoim pierwotnym kształcie. Z późniejszego okresu pochodzi jedynie kwadratowa wieża. Znajdują się w niej trzy dzwony fundowane w I połowie XIX w. przez miejscowego proboszcza Łukasza Marszałkowskiego, a odlane w pracowni ludwisarskiej Benjamina Kriegera we Wrocławiu. Ołtarze pochodzą z drugiej połowy XVIII w. W zwieńczeniu ołtarza głównego znajduje się obraz św. Rocha z 1707 r. Ponadto w kaplicach bocznych umieszczono obrazy św. Marii Magdaleny, św. Mikołaja oraz św. Izydora z fundacji ks. Marszałkowskiego z 1810 r. Szczególną czcią wiernych cieszy się wspomniany obraz św. Rocha — głównego patrona świątyni. W 2011 r. kościół został uznany za diecezjalne sanktuarium św. Rocha.
Uroczystości odpustowe przypadające 16 sierpnia są uważane przez mieszkańców miasta za największe święto w ciągu całego roku. Rozpoczynają się one dzień wcześniej, bo 15 sierpnia, kiedy przypada święto Wniebowzięcia NMP. Wyrusza wtedy uroczysta procesja z fary do kościółka św. Rocha, gdzie po nieszporach rozpoczyna się trwająca całą noc adoracja. Następnego dnia po rannej mszy św. ma miejsce najbardziej widowiskowa część uroczystości, kiedy kapłan święci wszystkie przyprowadzone zwierzęta. W przeszłości były to tylko zwierzęta gospodarskie, natomiast obecnie pojawiają się również zwierzęta domowe (psy, koty, papugi, chomiki itp.). Obyczaj ten wywodzi się z okresu, kiedy w XVIII w. okoliczne gospodarstwa nawiedzały liczne zarazy i pomory bydła. Wierzono, że dzięki wstawiennictwu św. Rocha będzie można uniknąć klęski żywiołowej.

Za: