Po odzyskaniu przez księdza Jana Doręgowskiego w 1618 r. kościoła parafialnego wraz z plebanią z rąk Luteran, na parterze znajdowała się oprócz pomieszczeń gospodarczych duża izba, na piętrze cztery mniejsze pokoje, alkierzyk i taras. Był to wówczas budynek murowany, kryty dachówką. Mieszkał w nim proboszcz i służba kościelna. Kolejnej przebudowy doczekał się po pożarze z roku 1742. Była to wówczas przestronna, dwukondygnacyjna budowla ryglowa, wypełniona cegłą, podpiwniczona i kryta dachówką karpiówką. Ściany boczne oraz frontowa zbudowane były z muru pruskiego, a ściana tylna, od strony muru miejskiego, w całości była murowana z cegły. Do plebani przylega „baszta kościelna”. Zachowała się praktycznie bez zmian od czasów jej wybudowania w drugiej połowie XIV wieku.
Niestety obydwa te bezcenne zabytki Chojnic ”głośno wołają” o natychmiastowy ratunek. Stara plebania praktycznie się rozpada. Belki stropowe uginają się do ziemi a ściana frontowa nie przewróciła się dotychczas, tylko dlatego, że podparta jest drewnianymi belami. Jak długo? Baszta kościelna pęka na pół. Szczelina staje się z każdym rokiem szersza. Przechodząc przez plac Emsdetten warto sobie zrobić zdjęcie z tymi zabytkami, bo niedługo może ich zabraknąć.
Ostatnimi czasy coś drgnęło w temacie - pojawiły się rusztowania wokół obydwu obiektów - ruszył remont :)