Jeden z nielicznych już przykładów dobrze zachowanego zespołu drewnianej architektury sakralnej, z kościołem z 1793 r. w. i dzwonnicą z 1844 r. oraz pozostałościami dawnego cmentarza grzebalnego z dwoma kamiennymi nagrobkami. Kościół należy do grupy drewnianych, bezwieżowych świątyń wznoszonych niegdyś powszechnie na terenie całej Lubelszczyzny. Płonka jako wieś królewska odnotowana po raz pierwszy 1359 r. Parafia łacińska erygowana zapewne wraz z nadaniem prawa niemieckiego w 1422 r. Obecny kościół, kolejny na tym miejscu, wzniesiony w latach 1793 - 1798. Restaurowany w 1844 r. (wówczas wybudowano także dzwonnicę), 1873, 1882 (gruntownie), a także w 1907, 1926 (szalunek zewnętrzny), l. 60. (zmiana pokrycia z gontu na blachę), 1990 (boazeria wewnątrz). Obecnie ponownie odnawiany wewnątrz.