O cztery mile od Lublina, ze strony wschodniej przy trakcie do Chełma wiodącym, leży niewielkie miasteczko Biskupice, w pięknej wzgórzystej okolicy, nad rzeczką Giełczewą do rzeki Wieprza niedaleko ztąd płynącego wpadającą. Miasteczko to początek swój winno zaszczytnie znanemu i głośnemu w historyi naszej kardynałowi Zbigniewowi Oleśnickiemu, który w r. 1450, zanim jeszcze został dostojnikiem duchownym, po potrzebie grundwalskiej, kazał kościół modrzewiowy z Piotrowina na pole oleśnickie sprowadzić, a następnie powróciwszy z Rzymu już jako biskup krakowski, na polach rzeczonych założył miasto i od nowej swej godności Biskupicami je przezwał. Jednocześnie Oleśnicki nadał temuż prawo magdeburskie, ustanowił parafią i hojnie ją uposażył, oraz kościół pod wezwaniem św. Stanisława biskupa z drzewa wybudował. Kościół ten dotrwał do roku 1725, w którym ówczesna dziedziczka Biskupic, Aloiza z Piaseckich Radzimińska, umierając bezpotomnie, cały swój majątek ruchomy zapisała na wystawienie murowanego kościoła a wykonawcą swej woli naznaczyła księdza Michała Olszewskiego miejscowego proboszcza. Kosztem więc Pani Radzimińskiej, a staraniem rzeczonego kapłana, stanął teraźniejszy kościół w Biskupicach, którego wizerunek podajemy. Jest to świątynia w stylu włoskim, z facyatą dwiema wieżami ozdobioną, z których w jednej mieszczą się dzwony, w drugiej sygnaturka. Wewnątrz jest cały sklepiony i skromnie lecz z wzorową czystością utrzymany. Ołtarzy ma trzy rzeźbiarską robotą złoconych, a w wielkim mieści się starożytny obraz św. Stanisława biskupa, męczennika, pod którego wezwaniem nowy gmach został także poświęcony. Również niezłego pędzla są obrazy Pana Jezusa i Matki Boskiej w dwóch bocznych ołtarzach znajdujące się. Oprócz tych są jeszcze cztery na murze alfresco dość miernie malowane, a przedstawiające Matkę Boską Bolesną, św. Jana Nepomucena, św. Teklę i św. Michała Archanioła. Chór murowany, nad babieńcem wzniesiony, ma organ o 12 głosach. Cmentarz tuż przy kościele, okolony murem i wysadzany drzewami, niemało się przyczynia do ozdoby tej pięknej świątyni.Artykuł z "Tygodnika Ilustrowanego" nr 194 z 13 czerwca 1863 r