Klasycystyczny pałac z 1813 r., przebudowany w XIX w., doprowadzony do ruiny w 1945 r. Budynek murowany z cegły, potynkowany, wzniesiony na planie prostokąta, na sklepionych piwnicach, dwukondygnacjowy, nakryty był płaskim dachem. Fasada (elewacja pn.) 7-osiowa, z trójosiowym portykiem podtrzymującym taras. Okna prostokątne, na piętrze z profilowanymi obramieniami i gzymsami, wejście i flankujące je okna zamknięte łukiem koszowym. Układ wnętrz dwutraktowy, z sienią i salonem na osi. Jak wyglądał w czasach świetności możemy się przekonać dzięki albumowi Dunckera.



źródło :