Kościół pod wezwaniem Najświętszego Zbawiciela został wzniesiony w północnej części trójkątnej działki pomiędzy ul. Letnią (obecnie al. Włókniarzy) i ul. Towarową będącej fragmentem lasu miejskiego odciętym od reszty przez wybudowaną na początku XX w. linię Kolei Warszawsko-Kaliskiej. Budynek zaprojektowany przez architekta Władysława Kwapiszewskiego powstawał w latach 1931-32. W dniu 25.09.1932 r. nastąpiło poświęcenie kościoła. Jest to kościół trzynawowy o konstrukcji mieszanej (zrębowej i słupowo-ramowej) z bali modrzewiowych na murowanych fundamentach. Ściany pokryte są z zewnątrz szalówką z desek sosnowych. W późniejszych latach z tyłu za prezbiterium dobudowano zakrystię, a po II wojnie światowej od frontu nad kruchtą dodano kaplicę Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Do 1977 r. obiekt miał adres Letnia 10.
Obok kościoła wybudowano w 1934 r. plebanię, a w 1993 r. dom parafialny. Południową część kościelnej działki zajmuje park. Parafia erygowana w 1932 r. obejmuje swoim obszarem Koziny, Manię i rejon ul. Konstantynowskiej do ul. Krańcowej.

Aleja Włókniarzy jest jedną z najdłuższych ulic w Łodzi. Jest częścią drogi krajowej numer 1E75 . Zaczyna się od skrzyżowania z aleją Mickiewicza (estakada niedaleko Dworca Kaliskiego), a kończy na skrzyżowaniu (rondzie) z ulicą Zgierską. Jest częścią trasy łączącej północ z południem Łodzi. Przy tej alei znajduje się jeden z najważniejszych w Łodzi dworców kolejowych - Łódź-Kaliska. Przy skrzyżowaniu z ulicą Srebrzyńską (cmentarz na Ogrodowej) znajduje się Makro Cash and Carry. Cała aleja jest dwujezdniowa, a dodatkowo, na odcinku od al. Mickiewicza do ul. Limanowskiego (Rondo Korfantego) biegnie pomiędzy jezdniami torowisko tramwajowe.

Wikipedia.