Na ścianie domu stojącego u zbiegu ulic Jezuickiej i Gruella w Lublinie wisi nietypowy znak ostrzegawczy – na żółtej, trójkątnej tarczy widać postać kata w czerwonym kapturze, trzymającego w ręku topór. Na chodniku zaś, pod znakiem leży płaski kamień. Nazywają go kamieniem nieszczęścia.

Jego zła sława zaczęła się w XV wieku. Na kamieniu kat stawiał pień, na którym ścinał głowy. Pewnego razu, gdy ścinał głowę niewinnego, pieniek rozłupał się, topór uderzył o kamień i wyszczerbił w nim głęboki wyłom. Od tej pory każdego, kto dotknął kamienia, spotykało jakieś nieszczęście.

Oto np. pewna kobieta, która niosła obiad swojemu mężowi, koło kamienia potknęła się i rozbiła garnek z zupą. Psy, które zlizały zupę z kamienia, padły martwe. Innym razem piekarz użył pechowego kamienia do budowy pieca. Kilka dni później sam spalił się w owym piecu. Gdy wbudowano głaz przy ołtarzu podczas wznoszenia bazyliki, dopóki go nie usunięto, budowa nie szła. A już bliżej naszych czasów, to podczas II wojny światowej na ulicę, przy której był kamień, spadło najwięcej bomb…. Nieszczęścia można mnożyć w nieskończoność, lepiej więc kamień omijać!

Kamień pochodzi prawdopodobnie ze Sławinka pod Lublinem. Na początku XV wieku znajdował się na placu Bernardyńskim, dawnym placu Straceń. Faktycznie był on podstawą pod dębowy pień dla kata. Wielokrotnie przenoszony, dziś jest atrakcją Starego Miasta.

Źródło: