Kamienica w swej oryginalnej formie stała w Rynku do 1945 roku. Stanowiła ważny element zdobiący wylot reprezentacyjnej ulicy dawnego Wrocławia. Kamienica ta o wydłużonym, nieregularnym rzucie i niewątpliwie średniowiecznym rodowodzie jest widoczna już w 1562 roku na słynnym planie Weyhnera i Vberusa oraz Hogenbergera z 1713. Swą barokową formę uzyskała w 1713 roku w wyniku przebudowy prowadzonej według projektu wrocławskiego architekta Jana Jerzego Kalckbrennera, autora innych trzech kamienic rynkowych. Podwyższona do dwóch pięter z poddaszem kamienica otrzymała od strony Rynku wspaniały rzeźbiarski fronton o czterech osiach okiennych. Bogaty szczyt zdobiony w górnej partii kompozytowymi pilastrami , gzymsami, obeliskami i wazonami został odciety od reszty elewacji silnym wysunietym gzymsem i pasmem tralkowej balustrady częściowo kamiennej, częściowo kutej z żelaza. Elementem charakterystycznym szczytu były wieńczące po obu stronach kamienne małżowinowe woluty. Dolnej części frontu nadano wyraz jednokondygnacyjnym wielobocznym wykuszem pierwszego piętra, zwieńczonym blaszanym hełmem. Prostokątna wykrępowana kamieniarka okienna o masywnych zwornikach została ozdobiona puttami oraz zwieńczona naczólkami na przemian trójkatnymi i półkolistymi. Bogaty portal z kolumnami i godłem "Złotego Psa" powstał w 1730 roku. Sześciookienna elewacja wzdłuż ulicy Wita Stwosza miała baniowany parter z niewielkimi oknami i silnym kluczem analogicznie jak w elewacji frontowej. Narożniki budybku zasygnalizowano boniami, a elewacje zostały dodatkowo podzielone płaskimi gzymsami. W partii dachowej kamienica otrzymała dośc skromny barokowy szczyt i dwie lukarny. Wysoki mansardowy dach kryty dachówką dopełniał całości. Z wcześniejszej budowli zostało zachowane w parterze od strony Rynku prostokąne okno o renesansowej formie. Remont kamienicy przeprowadzano w 1772 oraz 1881 kiedy to przebudowie uległ wykusz powiekszony do II piętra. Wystrój kamienicy do 1945 roku także swą ostateczną forme przybrał w 1881 roku. W 1904 roku w zwiazku z budową sasiedniego domu handlowego zachwiana została proporcja zabudowy tej części Rynku.
Kamienica w formie dziś obecnej została odbudowana w latach 90 tych XX stulecia.
Otwarcie piwnicy nastąpiło 14 X 1994.

bonczek/hydroforgroup/2006 - "Kalendarz Wrocławski 1989" "Kamienica pod Złotym Psem" - Maciej Małachowicz.

Strona wschodnia
Obejmująca numery od 29 do 41 strona wschodnia, niegdyś określana jako Strona Zielonej Trzciny (niem. Grüne-Rohr-Seite), znajduje się naprzeciw głównej elewacji Ratusza.

Rynek 29 Pod Złotą Koroną w tym miejscu stała niegdyś renesansowa kamienica Pod Złotą Koroną z 1523-1528, w 1908 zastąpiona domem towarowym o ukośnie wycofanej linii zabudowy, któremu w latach 50. XX w. przydano nieproporcjonalną pseudohistoryczną elewację nawiązującą do pierwotnej.
Rynek 30 Kamienica Stary Ratusz
Rynek 31-32 dom towarowy braci Barasch (obecnie Feniks) projektu Georga Schneidera, secesyjny z 1904 r.
Rynek 33 dawny bank E. Heimanna z 1794 r.
Rynek 34 Kamienica Pod Złotą Gwiazdą
Rynek 35
Rynek 36-37
Rynek 38 Pod Złotą Kotwicą
Rynek 39-40 dom towarowy firmy Louis Lewy projektu Leona Schlesingera z 1904 r.
Rynek 41 Kamienica Pod Złotym Psem powstała dopiero w 1994 według projektu Macieja Małachowicza jako ostatni odbudowany dom w Rynku.
Źródło:

Nazwę Zielonej Rury ta część Rynku zawdzięcza studni która pierwotnie znajdowała się na wprost kamienicy nr 35. Ze studni tej wypływała woda zzieleniałą rurą. Studnia ta właśnie dzięki temu kolorowi rury miała nazwę Studni Zielonej Rury.

Rynek we Wrocławiu (niem. Großer Ring in Breslau) – średniowieczny plac targowy we Wrocławiu, obecnie centralna część strefy pieszej. Stanowi prostokąt o wymiarach 205 na 175 m[1]. Jest to jeden z największych rynków staromiejskich Europy. Zabudowę otaczającą Rynek stanowią budynki pochodzące z różnych epok historycznych. Centralną część Rynku zajmuje blok śródrynkowy, składający się z Ratusza, Nowego Ratusza oraz licznych kamienic. Rynek tworzy układ urbanistyczny wraz z przekątniowo przyległymi placem Solnym oraz placem wokół kościoła św. Elżbiety. Do Rynku prowadzi 11 ulic – po dwie w każdym narożniku (Świdnicka, Oławska, E. Gepperta (Zamkowa), Ruska, św. Mikołaja, Odrzańska, Kuźnicza, Wita Stwosza), ponadto przebity w XIV lub XV w. Kurzy Targ po stronie wschodniej oraz wąskie ul. Więzienna i Przejście św. Doroty.

Rynek powstał w związku z lokacją Wrocławia, wedle nowszych badań już za czasów Henryka Brodatego, między 1214 a 1232. Starsze publikacje twierdziły, że powstał dopiero w czasie powtórnej lokacji w 1241-1242. Z biegiem czasu wokół Rynku powstały kamienice patrycjatu, a około połowy XIV wieku utworzyły ciągłe pierzeje i nastąpiło utrwalenie podziałów własnościowych.

W XIX w. przez Rynek poprowadzono linie tramwaju, najpierw konnego, a później także elektrycznego. Tramwaje kursowały przez Rynek do połowy lat 70. zeszłego stulecia, gdy przeniesiono je na Trasę W-Z. W latach 1996-2000 wyremontowano nawierzchnię Rynku, ostatecznie zamykając ruch samochodowy po jego wschodniej stronie, jak również odnowiono większość elewacji.

Przy Rynku znajduje się obecnie 60 numerowanych posesji, przy czym niektóre budynki posiadają kilka numerów. Podziały działek przebiegają najczęściej inaczej niż dawne podziały lokacyjne, na skutek wtórnych podziałów i scaleń. Każda działka posiada również swoją historyczną nazwę, zwykle związaną z atrybutem umieszczonym niegdyś na elewacji kamienicy lub losami miejsca, np. Pod Gryfami, Pod Błękitnym Słońcem, Stary Ratusz.

Źródło: