Ulica Rybacka pierwotnie mieściła się w ścisłym centrum lokowanego miasta i praktycznie do XVI wieku włącznie była reprezentacyjną ulicą Elbląga, której znaczenie od wieku XVII przejęła ulica Bednarska. Najstarsza wzmianka o szkole w Elblągu pochodzi z roku 1319, wymieniono nawet imię pierwszego nauczyciela - Everhard. Szkoła mieściła się przy ulicy Rybackiej 14. W wieku XIV żyli tutaj przede wszystkim bogaci kupcy i rajcy miejscy, stąd umiejscowienie szkoły nie jest przypadkowe - szczególnie, iż pierwszy księgozbiór w mieście, zalążek późniejszej miejskiej biblioteki, posiadał wówczas kościół św. Mikołaja, a w roku 1403 z inicjatywy poboszcza Mikołaja Wulsaka wybudowano przy kościele bibliotekę. Od roku 1319 przy Rybackiej 9 znajdował się pierwszy Dwór Artusa, przeniesiony w roku 1578 na główny miejski trakt - róg Starego Rynku i Kowalskiej.

Stary Rynek wytyczono już w 1237 r., i jest to jedna z najstarszych ulic w mieście: badania archeologiczne potwierdzają jej istnienie przed wielkim pożarem z roku 1288. Ulicę, wówczas najdłuższą i najszerszą w mieście (370 m dł. i 24 m. szerokości) od północy zamyka od roku 1319 Brama Targowa, od południa zaś pierzeja ul. Wigilijnej. Ulica Stary Rynek od początku istnienia miasta była centralną arterią komunikacyjno-handlową i była w średniowieczu podzielona na odcinki, przy których prowadzono handel określonymi towarami: Targ Chlebowy (między ulicami św. Ducha i Mostową), Targ Sienny (między Rybacką i Bednarską), Targ Węglowy (między Bednarską i Studzienną), Targ Koński (między Kowalską i Wieżową). Przy Starym Rynku, w okolicy kościoła farnego pod wezwaniem św. Mikołaja, ulokowano najważniejsze obiekty życia publicznego: ratusz, sukiennice, budynek wagi oraz budy kramarskie. W 1578 roku przeniesiono też Dwór Artusa z ul. Rybackiej na róg Kowalskiej i Starego Rynku. [mike016]