Zespół kościelny we wsi Rozniszew usytuowany jest w skrajnej, południowo-wschodniej części wsi, na działce na rzucie nieregularnego ośmioboku. W jego skład wchodzi kościół, dzwonnica i ogrodzenie.

Kościół położony w centralnej części działki, dzwonnica w południowo-wschodnim narożniku, w odległości ok. 10 m od kościoła. Teren otoczony murowanym ogrodzeniem, w którym trzy bramy: główna w południowo-wschodnim boku oraz boczne w północno-wschodnim i południowo-zachodnim boku. Przy wejściu, w południowo-zachodniej części, murowana kapliczka maryjna. Wokół kościoła alejka obsadzona szpalerem lip.

Zespół kościelny w Rozniszewie powstał w latach 1880 - 1885 w miejscu dawnego drewnianego, zniszczonego kościoła.

Kościół

Halowy kościół p.w. Narodzenia NMP został wzniesiony z cegły wg projektu znanego arch. Edwarda Cichockiego oraz Jana Hinza w stylu neogotyckim. Korpus świątyni jest trójnawowy, trzyprzęsłowy z trójbocznie zamkniętym prezbiterium oraz zakrystiami na zakończeniu naw bocznych. Prezbiterium skierowane na północny zachód. Od południa do kościoła dostawiono dwie wieże, pomiędzy którymi znajduje się kruchta. Cokół budynku wykonano z bloków granitowych. Elewacje rozczłonkowano przyporami. Fasada trzykondygnacyjna z wieżami nakrytymi dachami wiciowymi. Każda kondygnacja oraz wieże bogato zdobione fryzem dekoracyjnym wykorzystującym motywy: blend, płycin, pilastrów, łuków ostrych, tworzących na fasadzie uporządkowaną siatkę podziałów, pokrywającą całą powierzchnię fasady. Na osi środkowej uskokowy portal ostrołukowy zwieńczony szczytem trójkątnym wychodzącym ponad gzyms kordonowy pierwszej kondygnacji. Pozostałe elewacje ozdobione fryzem podgzymsowym w formie geometrycznej plecionki. W elewacjach bocznych występują m.in. po trzy monumentalne okna ostrołukowe, biforialne z motywem maswerku. Dolna część bocznych elewacji wysunięta do przodu, nakryta daszkiem pulpitowym, tworzy efekt pseudobazyliki. Elewacje krucht zdobione fryzem schodkowym biegnącym pod gzymsem koronującym. W północno-zachodniej kruchcie triforialne okno ostrołukowe od zachodu. W ścianach prezbiterium trzy okna ostrołukowe. Nawy kościoła o sklepieniach krzyżowych wspierających się na filarach i wspornikach. Filary składają się z wysokiego cokołu, kanelowanego trzonu, oraz wieloczęściowej profilowanej głowicy zdobionej guzami, rozetami, ozdobnymi konsolami. Podobnie zdobione są wsporniki. Balustrada chóru zdobiona jest ostrołukowymi blendami, fryzami kostkowymi oraz pilastrami. W trakcie walk na przyczółku warecko-magnuszewskim kościół został częściowo zburzony i odbudowany w latach 1947 - 1972.

Dzwonnica

Budynek dzwonnicy wzniesiony na rzucie kwadratu, z cegły, nakryty został dachem namiotowym. Usytuowany jest w południowo-wschodnim narożniku placu przykościelnego. Wnętrze dzwonnicy jest jednoprzestrzenne z ostrołukowymi oknami. Cokół budynku z granitowych bloków. Naroża wzmocnione zostały przyporami.

Ogrodzenie

Ogrodzenie kościelne na planie nieregularnego ośmioboku, składa się z cokołu wzniesionego z cegły, otynkowanego oraz przęseł stalowych, ażurowych powtarzających stylizowane motywy neogotyckie. Filary głównej bramy ceglane otynkowane, udekorowane płycinami, nakryte daszkami. Elementy bramy (okucia bramne) wykonane w fabryce w Bliżynie. Poza bramą główną w ogrodzeniu występują dwie inne mniejsze bramy flankowane filarami. Występują liczne ubytki cegły i tynku oraz zawilgocenia. Elementy stalowe są skorodowane. Na placu przykościelnym rosną lipy wśród których znajdują się drzewa mające ok. 100 lat.