Historia dworu sięga na pewno dużo dalej niż tylko nasza pamięć. Źródła pisane mówią, że choć Leszczków miał wcześniej kilku właścicieli to w samej wsi zamieszkiwał jako jeden z pierwszych podsędek sandomierski, bliski współpracownik Piotra Kochanowskiego, Stanisław Domarat. Było to w wieku XVI. Domarat musiał być dość majętny gdyż po śmierci w 1553 roku został pochowany wewnątrz malickiej świątyni gdzie do wieku XIX pozostała jego płyta nagrobna. I choć nie ma jednoznacznego dowodu na to, że w Leszczkowie za jego czasów był dwór, to przecież jako majętny ziemianin gdzieś mieszkać musiał. Renesansowe dworki były w znakomitej większości drewniane, jednopiętrowe.

Dwory zwykle budowane były w centralnym punkcie miejscowości. Wiadomo gdzie były ostatnie zabudowania dworskie w Leszczkowie, ale czy i tam znajdował się dwór Domarata? Z przekazu pana profesora Jerzego Mikułowskiego-Pomorskiego wiemy, że jedynym elementem wskazującym na wcześniejszą historię tego miejsca była stara piwnica „pamiętająca jeszcze czasy tatarskich najazdów”. 

Wskazówka ta może świadczyć zatem, że dokładnie w tym samym miejscu co dwór Mikułowskich-Pomorskich znajdowały się wcześniej dwory Stanisława Domarata, Stanisława a później Wojciecha Ujejskiego i jego żony Katarzyny, Augusta Moszyńskiego vel. Leszczkowa czy wreszcie rodziny Reklewskich.