Pierwotnie wzniesiona jako trzypiętrową kamienica. Ok. 1925 dokonano przebudowy wg projektu Tadeusza Zielińskiego - kamienicy dodano 2 piętra. W budynku mieściła się siedziba Zakładu Ubezpieczeń od Wypadków. W 1944 r. kamienica została doszczętnie wypalona - być może w trakcie Powstania Warszawskiego albo już po jego zakończeniu.

W 1946 r. przystąpiono do odbudowy kamienicy przeznaczonej następnie na potrzeby biur Zarządu Miejskiego (według nowej numeracji nadano jej nr 28). Wygląd fasady - w stylu socrealizmu - wykonano w oparciu o projekt pracowni architektonicznej pod kierownictwem Zygmunta Stępińskiego (z 1948 r.).

Międzynarodowe Święto Pracy zostało ustanowione przez Drugą Międzynarodówkę w 1891r. dla upamiętnienia wcześniejszego o pięć lat protestu robotników w Chicago, krwawo stłumionego przez policję. W II Rzeczpospolitej obchody 1 Maja, organizowane przez Polską Partię Socjalistyczną, stanowiły wyraz protestu przeciwko systemowi. Po wojnie – przeobraziły się w propagandowy rytuał, mający legitymizować system.



Formalnie 1 Maja stał się ustawowym świętem państwowym dopiero w roku 1950, jednak od roku 1945 dla wszystkich było oczywiste, że dla rządzących rocznica ta ważniejsza jest niż wszystkie inne. Uroczystości obowiązkowo odbywały się w całym kraju: poczynając od Warszawy, gdzie na trybunie ustawiało się całe kierownictwo partyjno-rządowe, aż po wsie i małe miasteczka.

Aleje Jerozolimskie – jedna z największych i najważniejszych arterii Warszawy przebiegająca przez Śródmieście, Ochotę, Włochy, Wolę i Ursus, biegnąca od Wisłostrady (Mostu Poniatowskiego) do granic miasta przy skrzyżowaniu z ul. Bodycha i ul. Sosnkowskiego. Jej długość to niemal 12 kilometrów.
W różnych okresach swego istnienia ulica nosiła nazwy Droga Jerozolimska, Ulica Jerozolimska, Aleja Jerozolimska, Bahnhofstraße (Dworcowa), odcinkami również aleja 3 Maja, Reichstraße (Rzeszy), Ostlandstraße (Ziem Wschodnich) oraz aleja Sikorskiego.

Więcej: