Alumnat czyli akademik dla kleryków (Collegium Clericorum) wybudowano na początku XVIII wieku, a zaprojektował go przybyły z Wiednia mistrz murarski Johan Blasius Peintner. Był on również autorem budynku Orphanotropheum (dawnego sierocińca dla szlacheckich dzieci) – obecnie siedziby instytucji kościelnych przy ulicy Katedralnej 4 – oraz kościoła pod wezwaniem Trójcy Świętej, połączonego z budynkiem klasztoru i szpitala Bonifratrów przy ulicy Traugutta.

Pierwotnie budynek składał się z barokowego korpusu frontowego, którego fasada otwierała się na północ, i skrzydła zachodniego. Kolejne rozbudowy polegały na wzniesieniu w 1. połowie XIX wieku skrzydła wschodniego z jednoczesnym dobudowaniem do budynku głównego od strony wschodniej neogotyckiej kaplicy. Następnie w latach 1880-88 domknięto całe założenie również neogotyckim skrzydłem południowym od strony Odry.

Na początku XX wieku zmieniono wygląd neogotyckiej części usuwając detal i przykrywając cegłę klinkierową tynkiem. Te zabiegi miały na celu unowocześnienie formy i elewacji budynku w ówczesnym duchu modernistycznym, co jednak zubożyło jego wartość architektoniczną i sprawiło, że od strony Odry zaczął wyglądać on raczej mało reprezentacyjnie.

Zniszczenia wojenne nie oszczędziły budynku alumnatu, który od 1935 roku był siedzibą Arcybiskupiego Konwiktu Teologicznego „Marianum”. Jego pozostałości – czyli piwnice i fragmenty parteru – zasypano, tworząc niewielkie wzgórze, od którego zaczęliśmy naszą opowieść. Ocalały koszykowe, ozdobne kraty okienne, które zamontowano w innym budynku, oraz barokowy portal kolumnowy, który po renowacji umieszczono w południowej ścianie Papieskiego Wydziału Teologicznego.

Planowana odbudowa alumnatu obejmuje odtworzenie dwóch najstarszych skrzydeł barkowych, ale mówi się, że budynek ma „nawiązywać kształtem” i „wzorować się” na bryle z XVIII wieku.

za

Plac powstał w miejscu zasypanego koryta odnogi Odry w roku 1824.
b/h/