Świątynię wzniesiono w XVI w. z fundacji klarysek gnieźnieńskich, których klasztor był wówczas właścicielem miasta. Zniszczony w czasie wojny ze Szwedami w połowie XVII w., został odrestaurowany w 1712 r. W 1791 r. nawy przykryto stropami, a w 1839 r. rozebrano walącą się wieżę. Jest trójnawową budowlą halową, z prezbiterium zamkniętym wielobocznie, w którym zachowało się pierwotne sklepienie gwiaździste. Wyposażenie barokowe z XVIII w. W prezbiterium znajdują się bogato rzeźbione, renesansowe sakramentarium kamienne z ok. połowy XVI w. oraz późnogotycka rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem z początku XVI w. Późnogotycka chrzcielnica kamienna w kształcie kielicha pochodzi z XVI w.

Za: