W lipcu 1997 roku Polskę nawiedziła katastrofalna powódź. Jelenia Góra też została tym kataklizmem dotknięta. Po pwodzi rząd RP postanowił ufundować gminom domy dla powodzian. Gminy miały przygotować odpowiedni teren, wykonać ukształtowanie tegoż terenu, fundamenty, a samo postawienie domów miało się odbyć na koszt państwa. Jelenia Góra miała otrzymać 20 mieszkań w pięciu domach szeregowych na technologii kanadayjskiej.
Konstrukcja domów miała byc wykonana z elementów plastykowych wypełnionych betonem, dach w technologii szkieletowej. Dostałem wtedy zlecenie od miasta na inspektora nadzoru tej budowy. Teren był strasznie podmokły, kilkakrotnie musieliśmy dokonywać wymian gruntu. Potem okazało się, że firma Polkowic która miała domy montować jest nieprzygotowana do tych prac, wykonywała to fatalnie, musiałem budowę przerywać, zmuszać wykonawcę do poprawiania, a nawet ponownego wykonania niektórych elementów. Oni mnie straszyli ministrem i czym tylko można. Władze miasta były wkurzone, że iinne osiedla już stoją, ludzie mieszkają, a ja wstrzymuję roboty. Ostatecznie budynki zostały ukończone w 1998 roku, a kiedy po pewnym czasie prasa analizując jakość domów dla powodzian w Polsce stwierdziła, że najlepiej mieszka się ludziom w Jeleniej Górze to domy te stały się przedmiotem chwalenia się przez władze miasta, a nawet wykonawcę z Polkowic. Nazwy tej technologii nie będę wymieniał bo nie uważam jej za godną propagowania. Jedno jest pewne: wszystkie technologie z zachodu wymagają dokładnego, nieomal aptekarskiego podchodzenia do wykonawstwa. Np: jeżeli w projekcie jest szczelina na kalenicy pod obróbką blacharską szerokości 5 cm to tyle musi być bo inaczej nie będzie odpowiedniej wentylacji stropodachu i w pomieszczeniu pojawi się wilgoć!