Ulica Maratońska jest długą na około 7 km tranzytową ulicą zbiorczą w zachodniej części miasta. Zaczyna się na wiadukcie nad al. Bandurskiego przy Dworcu Kaliskim, gdzie łączy się z al. Unii Lubelskiej, następnie w 2/3 swojej długości biegnie równolegle do linii kolejowej Łódź - Zduńska Wola, i kończy sie przy ul. Sanitariuszek w pobliżu Grupowej Oczyszczalni Ścieków na Lublinku. Jest ważną arterią komunikacyjną prowadzącą ruch z południowej części osiedla Retkinia w kierunku centrum miasta oraz ruch wylotowy w kierunku Pabianic.

Zaczątkiem przyszłej ulicy Maratońskiej była gruntowa droga prowadząca po północnej stronie w pasie drogowym wybudowanej w 1902 r. linii kolei warszawsko-kaliskiej. Była to droga serwisowa umożliwiająca jednocześnie dojazd do pól przeciętych trasą kolejową. Taka sama droga prowadziła po południowej stronie linii. Droga zaczynała się przy przejeździe kolejowym na ul. Wileńskiej, gdzie kończył się teren stacji Łódź Kaliska. Po I wojnie światowej rozpoczeła się parcelacja gruntów należących do wsi Rokicie położonych po północnej stronie toru kolejowego pomiędzy ulicą Wróblewskiego i rzeczką Karolewką , a włączonych w 1915 r. w obręb miasta. Na początku lat 30. wytyczono wtedy ulice: Narciarską, Wioślarską, Trójskok, Nad Karolewką i Kolarską (obecnie Bratysławska), a w 1932 r. fragment przytorowej drogi od ul. Wróblewskiego do granicy miasta na moście na Karolewce otrzymał nazwę Maratońska. Wtedy też ten odcinek nabrał znaczenia komunikacyjnego stanowiąc połączenie rozbudowującego sie podmiejskiego osiedla Retkinia z ulicą Wróblewskiego i centrum Łodzi. Po przyłączeniu w 1946 r. Retkinii do Łodzi nazwę Maratońska rozciągnięto na dalszą cześć drogi aż za przejazd kolejowy na ul. Obywatelskiej. Przy ulicy w zasadzie nie było zabudowań poza istniejącymi przy ulicach łączących się z ulicą Maratońską.

Na początku lat 70. rozpoczęto budowę osiedla mieszkaniowego Retkinia. W związku z tym w ówczesnym perspektywicznym planie zagospodarowania miasta przewidziana została budowa nowej arterii komunikacyjnej o przebiegu zgodnym z obecnie istniejącą ulicą Maratońską. Jednak ulica powstawała etapami. Najpierw w 1975 r. oddany został do użytku odcinek od ul. Bratysławskiej do ul. Popiełuszki przedłużony wkrótce poza nieistniejące jeszcze wtedy skrzyżowanie z obecną ul. Gimnastyczną jako dojazd do nowo budowanej przesypowni kruszyw budowlanych położonej tuż za granicą miasta. Następnie kontynuowano budowę w kierunku Dworca Kaliskiego. Powstał wtedy wiadukt nad al. Waltera-Janke i łącznice po stronie zachodniej. Po stronie wschodniej na odcinku do ul. Wróblewskiego rozpoczęte prace na początku lat 80. przerwano i odcinek ten wraz z wiaduktem był nieprzejezdny. W 1987 r. w obręb granic miasta włączone zostały wsie Lublinek i Smulsko, gdzie zaczęło powstawać osiedle domów jednorodzinnych i projektowana była budowa dzielnicy przemysłowej. Na początku lat 90. wybudowane zostało przedłużenie ulicy Maratońskiej do ul. Sanitariuszek. Obecny odcinek początkowy łącznie z wiaduktem nad al. Waltera-Janke oddano do użytku dopiero na początku XXI w. Wchłonął on północne fragmenty ulicy Żubrowej i Kajakowej. W związku z budową drogi ekspresowej S14 i powstaniem węzła “Retkinia” planowana jest przebudowa ulicy od węzła przy al. Waltera-Janke w kierunku zachodnim. Ulica będzie drogą główną o ruchu przyspieszonym umożliwiającą dojazd do centrum.