Kiedy w 1906 roku znany architekt i krytyk sztuki Felix Henry projektował willę rodzinie Schoellerów, nie było równie okazałej rezydencji we Wrocławiu.
Półokrągły podjazd, kolumny w stylu jońskim przed wejściem, dwupoziomowy hol, wokół którego rozmieszczone były pokoje reprezentacyjne: od południa połączony z biblioteką i pokojem bilardowym gabinet z czterokolumnowym wejściem przypominającym książęcą salę audiencyjną, od wschodu jadalnia, salon i narożny pokój z półokrągłym wykuszem i wyjściem do ogrodu, stanowiły z jednej strony o finezji architekta, z drugiej - podkreślały pozycję społeczną pochodzącej z Nadrenii rodziny zamożnych przemysłowców.

Wnętrze willi zostało urządzone z wielkim przepychem, o czym świadczyły liczne marmury, sztukaterie, boazerie i tapiserie. Uważa się, że pałac posiadał najpiękniejsze polichromie na Dolnym Śląsku.
Kompozycja rezydencji nawiązująca do idei wielkiego porządku, nadała całości charakter pałacowy o klasycystyczno – barokowym rodowodzie. W dzisiejszych czasach jest to najpiękniejszy zachowany we Wrocławiu przykład architektury schyłku historyzmu.

Sąsiedztwo zaprojektowanego przez Hugo Richtera we współpracy z botanikiem prof. Ferdinandem Cohnem Parku Południowego, będącego naturalnym przedłużeniem ogrodu Schoellerów, od początku dowodziło wyjątkowego usytuowania willi. XIX-wieczny park utworzony w stylu krajobrazowym jako element planowego, przestrzennego rozwoju miasta, miał być miejscem rekreacji mieszkańców Wrocławia. Na niespełna 23 ha pomiędzy alejkami okalającymi staw zasadzono ciekawe okazy dendrologiczne. Współcześnie jest to znakomity przykład dawnej sztuki ogrodowej, a od 1995 r. miejsce ma status zabytku przyrody.

Granicząca bezpośrednio z parkiem nieruchomość rodziny Schoellerów położona była pierwotnie na obrzeżu miasta. Dziś to leżąca w centrum jedna z najwybitniejszych budowli Wrocławia, przez lata siedziba Akademii Muzycznej, obecnie najbardziej ekskluzywny hotel w mieście.

Źródło