Kościół parafialny pw. Trójcy Świętej i Narodzenia NMP w Chodlu jest jedną z najbardziej oryginalnych budowli sakralnych na Lubelszczyźnie. Zbudowany w połowie XVI wieku, łączy w sobie cechy stylistyczne gotyku i renesansu, epok, na pograniczu których powstał. Kościół usytuowany w centrum Chodla, przy ul. Kościelnej. Jego lokalizacja oraz wysoka wieża frontowa sprawiają, iż stanowi dominantę w panoramie miasteczka. W 1530 roku rozpoczęto budowę nowego, murowanego kościoła. Został on konsekrowany 28 sierpnia 1584 r. przez biskupa Hieronima Rozdrażewskiego. W 1582 roku Bernard Maciejowski przekazał jezuitom lubelskim klucz dóbr chodelskich i część samego miasta. W 1619 roku jezuici stali się właścicielami drugiej części miasta. Byli nimi do momentu kasaty zakonu w 1773 roku. W 1616 roku wybudowali drewnianą świątynię na tzw. Lorecie (wyspa na stawie ok. 1 km od Chodla). W połowie XVII wieku w tym miejscu stanął budynek murowany. Nowy kościół wzorowany był na lubelskim kościele jezuitów (obecna archikatedra). Niestety, po kasacie zakonu szybko uległ destrukcji. Do czasów obecnych dotrwał w stanie ruiny.

Chodelski kościół uległ pewnym przemianom w XIX wieku. W 1845 roku obniżono dach nad nawą, zaś pod koniec stulecia miał miejsce remont, połączony z przebudową. Dodano wówczas chór muzyczny ze schodami, oparty na czterech kolumnach i wysunięty do przodu. Poprzedni chór mieścił się w wieży.

Kościół został poważnie uszkodzony w 1914 roku, przez co konieczny był remont, który przeprowadzono w latach 20. Od tego czasu był jeszcze kilkakrotnie poddawany pracom restauratorsko–remontowym. Pomimo tego świątynia nie uległa zasadniczym przemianom. Kościół jest budowlą murowaną z cegły, z detalami kamiennymi. Korpus jednonawowy, z potężną frontową wieżą o wysokości 35 m, od ziemi w rzucie czworoboczną, od trzeciej kondygnacji półokrągłą z frontu. Prezbiterium węższe i niższe o sklepieniu gotyckim, nawa sklepiona kolebkowo z lunetami. Posadzka z terakoty białej i czerwonej, w przyziemu wieży kruchta. Po obydwu stronach prezbiterium gotyckie zakrystie z salami na piętrze (dawne kaplice). Osiemnastowieczny ołtarz główny, w stylu barokowym, w nim siedemnastowieczny obraz Matki Boskiej Loretańskiej przeniesiony w 1785 roku z dawnego kościoła jezuitów na wyspie. W drugiej kondygnacji ołtarza obraz św. Trójcy. Równolegle, po obydwu stronach prezbiterium znajdują się dwa boczne ołtarze, z początku XVII wieku: św. Piotra i św. Barbary. Dwa pozostałe ołtarze boczne – św. Kajetana i św. Klary - umieszczone są w nawie, w niszach ścian zewnętrznych. Ławki dziewiętnastowieczne, organy z 1880 roku. Chrzcielnica piaskowcowa, sygnowana datą 1613 i nazwiskiem jej fundatora – ks. Stanisława Korzeniowskiego. Konfesjonały barkowe XVII i XVIII wieku. Ambona regencyjna, przeniesiona z lubelskiej fary św. Michała. Fragmenty polichromii.