Pałac liczył ponad 100 pomieszczeń mieszkalnych o łącznej kubaturze 52000 m3. Funkcję reprezentacyjną pełniło skrzydło południowo-zachodnie, w którym na wysokości dwóch pięter umieszczono Salę Wielką, nawiązującą do Wielkiego Refektarza z Malborka i akcentowaną ryzalitem flankowanym dwiema smukłymi wieżyczkami. Nakryta sklepieniami palmowymi i wyposażona w wysokie ostrołukowe okna sala ta miała niezwykle wystawny charakter - jej wnętrze akcentowały dwa cenne stoły: rzymski i marmurowy, a za oświetlenie posłużyły stylizowane na pająki XVI-wieczne żyrandole. Zarówno tutaj, jak i w innych pomieszczeniach reprezentacyjnych posadzki wykonano z intarsji marmurowych, korytarze, przejścia i pomieszczenia gospodarcze wyłożono kafelkami, natomiast w jadalni oraz w pokojach gościnnych ułożono parkiety ze szlachetnych gatunków drewna. Meble, boazeria i drewniane reliefy posiadały formy nawiązujące do stylu gotyckiego, cechy tego stylu nosiły również wykładziny ścienne i malowane dekoracje sklepieniowe. We wszystkich galeriach i korytarzach ustawiono przedmioty, pochodzące z zasobów Hohenzollernów, wśród których znajdowała się przebogata kolekcja porcelany. Pod względem wyposażenia przepychem wyróżniał się jednak buduar księżniczki - w skład jego inwentarza wchodziły bowiem naczynia i akcesoria toaletowe wykonane ze szczerego złota, a także piękny stół, będący niegdyś własnością cesarza Napoleona Bonaparte, odsprzedany później przez niego ojcu Marianny, królowi holenderskiemu. Cały obiekt stanowił zresztą okazałą galerię rzeźby i obrazów, jak na siedzibę obrzydliwie bogatych burżujów przystało.

Najokazalszym dowodem działalności królewny [ Marianny Orańskiej] jest pałac w Kamieńcu. W 1810 roku dokonano sekularyzacji dóbr kościelnych i klasztornych w Prusach, a dwa lata później dawny majątek cystersów na Dolnym Śląsku ( Lubiąż, Henryków i Kamieniec Ząbkowicki) zakupiła Fryderyka Orańska. W spadku po matce przejęła go Marianna, która w 1838 roku położyła kamień węgielny pod budowę zamku na Wzgórzu Grodowym. Na projektanta wybrała Karla Schinkla, który już wcześniej wybudował jej i jej mężowi pałac w Berlinie ( 1830 – 1838 ). Księżniczka wprowadziła wiele zmian, zaś ich realizacji dokonywał młody architekt, Ferdynand Martius. Schinkel ostatni raz wizytował budowę w dniach 6 – 12 maja 1840 roku. Z chwilą rozwodu budowa zamku uległa zahamowaniu, ale wznowiono ją w 1853 roku dla syna Albrechta. W miejsce stylu romantycznego zaczyna pojawiać się historyzm. Po czterech latach Marianna wraz z synem mogła dokonać otwarcia głównej części zamku, choć budowa trwała praktycznie do 1910 roku.