Wybudowany został zapewne w 2 połowie XVI w. sumptem Kotwiczów-Dłuskich.
Do prostokątnego, dwunawowego korpusu przylega niższe i węższe, kwadratowe prezbiterium, z zakrystią od strony północnej. Przy zachodniej ścianie nawy postawiono w 1909 r. wieżę, w dolnej partii szachulcową, wyżej drewnianą, zwieńczoną hełmem z latarnią. Gwiaździste sklepienia naw opierają się na dwóch filarach, ustawionych na osi kościoła. Prezbiterium nakryte jest stropem kasetonowym z 1931 w. Neogotycki ołtarz główny z XIX w.
Z bardziej odległych czasów zachowały się dwie późnorenesansowe płyty z piaskowca, z płaskorzeźbionymi postaciami zmarłych: Wojciecha Dłuskiego (zmarłego w 1574 r.), z wyobrażeniem stojącego rycerza, oraz młodzieńca z rodziny Kotwiczów-Gorczyńskich (z 4 ćwierci XV w.), z postacią chłopca w renesansowym stroju.

Za: