Pierwszy kościół rzymskokatolicki wzmiankowany jest już w 1435 r. Kolejny kościół drewniany posiadał wezwanie św. Anny; trzeci, również drewniany pw. św. Trójcy, z murowaną kaplicą, wzniesiony w latach: 1695-1701 staraniem Michała Czarnkowskiego, a przy nim postawiono kaplicę murowaną pw. św. Anny (w kaplicy tej był obraz św. Anny, który zachował się do dzisiaj); czwarty także drewniany, na nowym miejscu, wzniesiony w r. 1744 z fundacji Anny z Bełżeckich Rostkowskiej, starościny wizneńskiej i tyszowieckiej, (kościół ten został przeniesiony w r. 1787 do Grodysławic i zamieniony na cerkiew unicką).

Budowa obecnego kościoła rozpoczęła się w r. 1769, z fundacji Anny z Bełżeckich i Adama Rostkowskich, ukończona zaś została w r. 1797 staraniem Katarzyny Adrianny z Krasickich Rzeczyckiej. Kościół konsekrowany był 6 VIII 1798 r. przez bpa Antoniego Gołaszewskiego. W r. 1841 dobudowano wieżyczkę na sygnaturkę. Półnobarokowo-klasycystyczny. Usytuowany na niewielkim wzniesieniu. Prezbiterium zwrócone na południe. Murowany z cegły, otynkowany. Jednonawowy, z dwuwieżową fasadą. Nawa trójprzęsłowa; prezbiterium węższe, dwuprzęsłowe, prostokątne, po jego bokach zakrystie, o równej z nim długości, nieco wysunięte przed lico ścian nawy (zachodnia dwudzielna, kształt być może z 1912-13r.). Pod prezbiterium krypty z grobami fundatorów. Ściany wnętrza z płytkimi wnękami arkadowymi, między którymi na filarach przyściennych niskie pilastry dłwigające spływy sklepień: w nawie kolebkowego z lunetami, w prezbiterium żaglastego na gurtach. Tęcza o łuku półkolistym. Okna zamknięte odcinkowo. Chór muzyczny wsparty na arkadzie zawieszonej między wieżami, współczesny kościołowi. W zakrystiach sklepienia kolebkowo-krzyżowe. Zewnątrz ściany rozczłonkowane pilastrami toskańskimi na wysokich cokołach, na nawie parzystymi, dłwigającymi obiegające wokół belkowanie z tryglifowym fryzem. W elewacjach bocznych okna zamknięte odcinkowo, w uszatych obramieniach z gzymsem; podobnie zwieńczone obramienia arkadowych wnęk w ścianach wież i takież okno na osi fasady, nad portalem, w uszatym obramieniu z trójkątnym przyczółkiem; boczne wejścia w zachodnim przęśle nawy w obramieniach uszatych. Fasada trójdzielna, wzmocniona na narożach skośnymi szkarpami, może z lat: 1912-13, z częścią środkową poprzedzoną płytkim portykiem (może nieco półniejszym od podziałów ścian), z dwiema parami kolumn toskańskich na wysokich cokołach, dłwigającymi trójkątny, ogzymsowany szczyt z pólkolistą arkadą przerzuconą pomiędzy środkowymi kolumnami. Górne, czworoboczne kondygnacje wież oraz ujęty w wolutowe spływy, trójkątnie zwieńczony szczyt między nimi, wsparte na cokole, z podziałami o nieco odmiennym charakterze niż ściany korpusu: wydzielony kordonowym gzymsem cokół z płycinami w szerokich ramach, wieże i szczyt ujęte pilastrami z belkowaniem; arkadowe otwory dzwonowe w szerokich opaskach z kluczami, w szczycie takaż płycina w profilowanym obramieniu. Nad wschodnią ścianą prezbiterium analogiczny szczyt bez płyciny. Obie zakrystie o narożnikach zaokrąglonych i ścianach z uproszczonymi pilastrami, między którymi prostokątne okna w uszatych obramieniach; ściany zwieńczone murem attykowym z prostokątnymi wnękami. Dachy dwuspadowe, nad zakrystiami pogrążone: hełmy wież zapewne z lat: 1812-13, czworoboczne, dołem wielokrotnie łamane, z piramidalnymi zwieńczeniami; nad nawą sześcioboczna, smukła wieżyczka na sygnaturkę, z latarnią, o charakterze półnobarokowym; dachy, hełm, wieżyczka kryte blachą. Wyposażenie wnętrza (ołtarz główny, dwa boczne, ambona) półnobarokowe z ornamentem regencyjnym z ok. poł. w. XVIII (w wizytacji 1754 wzmiankowane jako nowe). Ołtarz główny architektoniczny, trójdzielny ze zwieńczeniem (i niegdyś bramkami), w polach bocznych rzełby św. Dominika i Franciszka; w polu głównym obraz Matki Bożej Różańcowej z Dzieciątkiem, w typie obrazu z Bazyliki Santa Maria Maggiore w Rzymie, z 2. poł. w. XVII (niegdyś w metalowej sukience rokokowej po poł. w. XVIII), w ozdobnej regencyjno-rokokowej ramie, dar bp. Gołaszewskiego - konsekratora kościoła; na zasuwie obraz Przemienienia Pańskiego, zapewne koniec w. XIX, z słabo czytelną sygnaturą (Mirecki) i zatartą datą; w zwieńczeniu rzełba Boga Ojca wśród obłoków i uskrzydlonych główek aniołków, po bokach cztery rzełby aniołków; tabernakulum zapewne współczesne ołtarzowi, nakryte kopułką z dwoma rzełbionymi aniołkami, drzwiczki metalowe wzorowane na poprzednich. Dwa ołtarze boczne, analogiczne, architektoniczne, jednoosiowe ze zwieńczeniami, po bokach których rzełby aniołków; w ołtarzu prawym obraz św. Mikołaja bpa z w. XVIII; ażurowe konsolki o charakterze rokokowym nowsze. Ambona z płaskorzełbami czterech ewangelistów, może z 1912-13 r., na korpusie, nałożonymi na ornament regencyjny, zwieńczona wolutowym baldachimem. Chrzcielnica półnobarokowa z 2. ćw. w. XVIII, w kształcie kielicha, odnowiona. Za