 | Polska › Rzeki w Polsce › Rzeka Wisła › Rzeka Wieprz › Rzeka Bystrzyca › Rzeka Bystrzyca (Lublin) › Zalew Zemborzycki |
17 sierpnia 2004 , Zalew Zemborzycki, widok w kierunku kościoła w Zemborzycach.
|
Na stronie od 2022 lipiec
3 lata 10 miesięcy 2 dni |
 |
stawy i jeziora
|
Zalew Zemborzycki (Zemborzyckie jezioro) – zbiornik retencyjny na Bystrzycy, położony w granicach administracyjnych Lublina, w dzielnicy Zemborzyce. Wykorzystywany głównie do retencji i rekreacji. Zalew został wybudowany w 1974 roku przy udziale prac społecznych mieszkańców Lublina. Symbolicznie otworzył go 16 lipca 1974 roku ówczesny I sekretarz KC PZPR Edward Gierek. Zalew boryka się z problemem sinic[1].
Nad zbiornikiem znajdują się trzy ośrodki turystyczne: Marina, Wrotków i Dąbrowa (kemping, restauracje), rezerwat leśny, siedziby klubów żeglarskich, wyciąg dla narciarzy wodnych. Dookoła Zalewu Zemborzyckiego wybudowana jest ścieżka rowerowa.
Awifauna:
Najwięcej gatunków ptaków można zaobserwować podczas przelotów. Liczebność nurów czarnoszyich (Gavia arctica) dochodzi do kilkudziesięciu osobników. Obserwowano także w mniejszych ilościach nury rdzawoszyje (G. stellata), obserwowany był lodowiec (G. immer). Z blaszkodziobych występuje np. czernica (Aythya fuligula), ogorzałka (A. marila), gągoły (Bucephala clangula) i nurogęś (Mergus merganser)[3]. Zimą na zalewie chętnie nocują mewy, jak śmieszka (Chroicocephalus ridibundus), której liczebność sięga ponad 10 tys. osobników. Nieopodal akwenu leży zimowisko sów uszatek (Asio otus). Kwiecień jest dobrą porą na obserwacje kobczyków (Falco vespertinus) i kuliki mniejsze (Numenius phaeopus)[3].
Ogólnie jednak zbiornik nie jest korzystnym miejscem życia dla siewkowców z powodu niedostatku odpowiednik żerowisk. Jedynie brodziec piskliwy (Actitis hypoleucos) regularnie pojawia się w okolicy tamy w północnej części zalewu. W grudniu 2008 na zalewie pojawił się brodziec plamisty (Actitis macularius). Stale na zalewie przebywają łabędzie nieme (C. olor), obserwowano także łabędzie czarnodziobe (C. columbianus).
źródło:
autorzy: />
licencja: /p>
Wieprz – prawy dopływ Wisły, o długości 303 km i powierzchni dorzecza ponad 10 tysięcy km².
Źródła rzeki znajdują się między miejscowościami Wieprzów Ordynacki i Wieprzowe Jezioro w pobliżu Tomaszowa Lubelskiego. Przepływa przez Roztoczański Park Narodowy i Nadwieprzański Park Krajobrazowy oraz miejscowości: Krasnobród, Zwierzyniec, Szczebrzeszyn, Łęczna, Lubartów, Guciów, Bondyrz, Nielisz, Niebrzegów, Tarnogóra, Izbica, Krasnystaw, Borowica, Trawniki, Dorohucza, Siostrzytów, Milejów, Kijany, Zawieprzyce, Serniki, Szczekarków, Baranówka, Leszkowice, Luszawa, Wola Skromowska, Serock, Jeziorzany, Jawidz, Wólka Rokicka, Rokitno, Składów, Skoki, Blizocin, Pogonów, Baranów, Ułęż, Sędowice, Bobrowniki, Wirkowice. Uchodzi do Wisły w okolicy Dęblina.
Rzeka jest połączona z Krzną przez Kanał Wieprz-Krzna. Jej lewymi dopływami są: Świerszcz, Pór, Łętownia, Werbka, Rakówka, Żółkiewka, Łopa, Marianka, Giełczewka, Bystrzyca, Minina, Bylina, a prawymi Łabuńka, Wolica, Wojsławka, Siennica, Bzdurka, Rejka, Mogielnica, Świnka, Tyśmienica, Zalesianka, Irenka.
W sieci ECONET Polska dolina Wieprza posiadała status krajowego korytarza ekologicznego (65k). Na rzece znajduje się zbiornik w Nieliszu.
Podczas wojny polsko-bolszewickiej w rejonie Wieprza skoncentrowane były siły 4 Armii gotujące się do Bitwy Warszawskiej. We wrześniu 1939 rozegrała się nad Wieprzem jedna z większych bitew kampanii wrześniowej – kilkudniowe walki pod Tomaszowem (okolice Tarnawatki, Zielonego i Krasnobrodu).
Źródło:
Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m., na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Zasadniczy kierunek biegu Wisły jest południkowy. Wisła posiada deltę i uchodzi do Zatoki Gdańskiej.
Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m. (Czarna Wisełka) i 1080 m n.p.m. (Biała Wisełka), na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim.
Wisła ma trzy potoki źródłowe: Białą Wisełkę, główny górny bieg Czarną Wisełkę oraz Malinkę. Biała i Czarna Wisełka uchodzą do Jeziora Czerniańskiego, od którego płyną pod wspólną nazwą jako Wisełka. Po złączeniu nurtu z potokiem Malinka płynie już jako Wisła.
W miejscowości Biała Góra koło Sztumu około 50 km od ujścia rozdzielając się na dwa ramiona Leniwka (lewe) i Nogat (prawe), tworzy szeroką deltę zwaną Żuławami. W miejscowości Gdańska Głowa od Leniwki oddziela się w kierunku wschodnim kolejne ramię zwane Szkarpawa w celu ochrony przeciwpowodziowej zamknięte śluzą. Kolejne ramię Martwa Wisła oddziela się w Przegalinie. Uchodzi do Zatoki Gdańskiej.
Do XIV wieku ujście Wisły dzieliło się na główne wschodnie ramię Wisłę Elbląską i mniejsze zachodnie ramię Wisłę Gdańską. Od roku 1371 głównym ramieniem stała się Wisła Gdańska. Po powodzi w 1840 roku tworzy się dodatkowe ramię Wisła Śmiała. W latach 1890-1895 wykonano przekop koło Świbna.
Dorzecze Wisły zajmuje powierzchnię 194 424 km² (w Polsce 168,7 tys. km²). Urzeźbienie dorzecza Wisły charakteryzuje średnie wzniesienie 270 m n.p.m., przy czym przeważająca część dorzecza (55%) położona jest na wysokościach 100-200 m n.p.m.; od 100-300 m zawiera się ponad 3/4 dorzecza. Najwyższy punkt dorzecza leży na wysokości 2655 m n.p.m. (szczyt Gerlach w Tatrach). Cechą dorzecza Wisły jest asymetria – w znacznej mierze konsekwencja kierunku nachylenia Niżu Środkowoeuropejskiego ku północnemu zachodowi i kierunku spływu wód lodowcowych, przy równocześnie znacznej predyspozycji w budowie starszego podłoża. Asymetria dorzecza (prawostronnego do lewostronnego): 73-27%.
Wisła jest połączona za pomocą kanałów z:
* Odrą – Kanałem Bydgoskim, Notecią i Wartą (droga wodna Wisła - Odra)
* Niemnem – Kanałem Augustowskim i Czarną Hańczą
* Dnieprem – Kanałem Dnieprzańsko-Bużańskim i Prypecią.
Źródło [ Wikipedia]