Znajdujący się przy dzisiejszej ulicy 11 Listopada 1 budynek należy do najstarszych domów otaczających dawny Nowy Rynek w Tykocinie (obecnie Plac Stefana Czarnieckiego). Został wybudowany w ramach modernizacji rynku przez hetmana Jana Klemensa Branickiego ok. roku 1750 na fundamentach wcześniejszego domu.

Początkowo przeznaczony był na przytułek dla starców. Z racji swojej funkcji był potocznie nazywany szpitalem. Ciekawy fragment dotyczący funkcjonowania szpitala można znaleźć w czasopiśmie „Studia Podlaskie”: „W 1750 r. w południowo-wschodnim rogu głównego rynku stanął budynek szpitala. Dnia 27 sierpnia 1768 r. Branicki uposażył 7 dziadów i 6 bab mających tam mieszkać. Mieli oni dostawać z folwarku stelmachowskiego całość utrzymania. W dokumencie zostały określone wszystkie sumy i daniny w naturze, jakie miały być corocznie przyznawane szpitalowi. Wśród osób tam mieszkających 3 miały być prawdziwie kalekie i nie nadawać się do żadnych robót, reszta miała być zdolna do posług w kościele. Spośród mieszkających tam starców wybierano jednego, który dbał o porządek i bezpieczeństwo w szpitalu, a w razie problemów miał informować o nich proboszcza tykocińskiego. Baby miały usługiwać w kościele („robotami się bawiące”) i spędzać czas na modlitwach. Miały zadanie zapewnić czystość w kościele. Ich obowiązkiem było zamiatanie i wycieranie kurzu. Codziennie jeden dziad i jedna baba pilnowali kościoła, dopóki nie został zamknięty na noc. Mieszkańcy szpitala mieli także powinności natury religijnej. „Mają wszyscy przed dzwonieniem różaniec odmówić, mszy świętej na intencję moją [Jana Klemensa Branickiego] słuchać, pracę swoją koło kościoła za mnie ofiarować, a za dusze zmarłych, żadnego ratunku nie mających, modlić się”. Ksiądz proboszcz lub inny z parafii tykocińskiej miał dopilnować, by mieszkańcy szpitala stosowali się do powyższych postanowień, tak samo jak tego, by wszystkie określone przez Branickiego dochody na rzecz szpitala wpływały regularnie”.

Parterowy budynek został wymurowany z cegły. Przykryty czterospadowym dachem o konstrukcji krokwiowo-płatwiowej wzmocnionej słupami. Poddasze, obecnie użytkowe, z trzema lukarnami od strony południowej wykonanymi podczas przebudowy z lat 60-tych XX wieku. W 1958 r. budynek został wpisany do rejestru zabytków. Obecnie jest własnością miejscowej parafii.