W skład zespołu dworskiego wchodzą: ruiny zamku, pałac i park dworski.

Pałac powstał na przełomie XVIII i XIX w. Ostatnim przedwojennym właścicielem majątku był Wacław Szamowski. Powierzchnia gruntów wynosiła 547 ha. Szamowski do 1919 r. był sędzią pokoju w pobliskim Babiaku. W czasie II wojny światowej pałac należał do niemieckiej administracji, a po wojnie przeszedł na własność Skarbu Państwa. W maju 1945 r. przeniesiono tam szkołę podstawową z pobliskiej plebanii. Szkołę zamknięto w 1987 r. ze względu na zły stan techniczny budynku. Pałac przez lata popadał w ruinę, a w sierpniu 2003 r. został dotknięty przez pożar. Doszczętnie spłonął wówczas dach obiektu. Obiekt jest parterowy, z poddaszem użytkowym. Od zachodu poprzedza go czterokolumnowy portyk zwieńczony trójkątnym frontonem. Całość kryta dachem czterospadowym. Po bokach na dachu umieszczono niewielką lukarnę. Od strony ogrodu na osi znajduje się pozorny trzyosiowy ryzalit z tarasem. Ryzalit artykułowany jest przez cztery pilastry. Naroża budynku zdobi boniowane.

Okna i drzwi budynku ujęte zostały w profilowane ramy.

Pałac otacza niewielki park (nr. rej. 448/189 z 10.09.1990), w którym znajdują się ruiny późnośredniowiecznego zamku.