Most Grzegórzecki oddano do użytku 23 listopada 1863 r.  Został zaprojektowany przez krakowskiego architekta Leona Mikuckiego, a wybudowany przez spółkę Kolej Karola Ludwika. W czasie budowy był to most prowadzący jednotorową linię kolejową nad Starą Wisłą (starorzeczem Wisły). W 1876 r. poszerzono go tak, aby pomieścił dwa tory.

W 1880 r. zasypano starorzecze i wówczas obiekt stał się wiaduktem.

Długość wiaduktu wraz z murami oporowymi wynosiła 98,00 m, a szerokość ok. 12,00 m. Składał się z pięciu murowanych z cegieł przęseł sklepionych, opartych na murowanych, kamiennych filarach posadowionych na drewnianych palach. Rozpiętości sklepionych przęseł wynosiły ok. 13,30 m, a grubość ceglanych sklepień jest ok. 1,05 m. Na sklepieniach wymurowano kamienne ściany boczne, ozdobione czterema tondami z każdej strony. Pierwotny obiekt wyposażono w kamienny gzyms i balustradę.

Przestrzeń między ścianami bocznymi była wypełniona zasypką z odpadów kamiennych i gruzu. Nie wykonano żadnej izolacji zabezpieczającej sklepienie i zasypkę przed przenikaniem wody. W latach 60. XX w.  wykonano żelbetową wannę z izolacją bitumiczną. W wannie ułożono nawierzchnię kolejową dla dwóch torów linii kolejowej E30.

Wiadukt został rozebrany w związku z odtworzeniem go w nowej formie.