W 1729 roku rozpoczęto pogłębianie koryta rzeki, przesuwając główny nurt na wschód. Początkowe prace hydrotechniczne nie przyniosły jednak zamierzonego efektu – umocnienia brzegowe zostały uszkodzone przez północne sztormy, a niemal połowę przeznaczonych na nie funduszy trzeba było wydać na naprawy. Po dziesięciu latach, w wyniku zasypywania koryta rzeki piaskiem, projekt zmieniono i nurt skierowano na zachód, co doprowadziło do powstania płycizn. Mapa z 1739 roku wskazuje dwa takie miejsca: Joachims Fläche i Ost Fläche, które później wykorzystano pod zabudowę.