 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście - Nowe Miasto › Rynek Nowego Miasta › Klasztor Sakramentek › Kościół św. Kazimierza |
Lata 1971-1975 , Warszawa - Rynek Nowego Miasta
|
Na stronie od 2019 wrzesień
6 lat 8 miesięcy 8 dni |
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Warszawski kościół Sakramentek pod wezwaniem św. Kazimierza znajduje się na Nowym Mieście przy Rynku Nowego Miasta 2.
Kościół pod wezwaniem św. Kazimierza w Warszawie początkowo stanowił rezydencję Kotowskich, rodziny stolnika wyszogrodzkiego Adama Kotowskiego. Rezydencja została w 1688 r zakupiona przez królową Marię Kazimierę Sobieską, która przeznaczyła ją na kościół, który miał służyć sprowadzonemu przez nią do Polski zakonowi sakramentek. W latach 1688 – 1692 rezydencja była przekształcana w zespół kościelno-klasztorny. Projekt budowli został zlecony wybitnemu holenderskiemu architektowi Tylmanowi van Gameren. Dodatkowo budowlą opiekował się nadworny architekt Jana III Sobieskiego Augustyn Locci. W 1692r kościół przykryto kopułą i oddano do użytku w stanie surowym. Wg zmodyfikowanych projektów Tylmana van Gameren stworzono ołtarz który konsekrowano w 1715. W kolejnych latach XVIII w dokonywano następujących przeróbek:
1718 – 1721 – Wykonanie iluzjonistycznych ołtarzy bocznych św. Kazimierza i Matki Boskiej.
1718 – Zakupienie późnobarokowej ambony.
1745 – 1748 – Kościół wzbogaca się o nowe organy.
Wzbogacenie świątyni o dwa cenne nagrobki Marii Karoliny z Sobieskich oraz Marii Józefy Sobieskiej.
1752 – Wymiana dzwonów na nowe.
1769 – Wymiana tabernakulum.
1775 – 1780 – Uzupełnienie tabernakulum tronem eucharystycznym.
W 1740 wybudowano utrzymany w barokowym stylu budynek klasztorny ufundowany przez rodzinę Radziwiłłów prawdopodobnie ze względu na wstąpienie do tego zakonu Anny Katarzyny Radziwiłł. Autorem projektu był włoski architekt Antonio Solari.
W 1794 nastąpił upadek potęgi kościoła. Klasztor stracił większość dóbr, m.in. 73 srebrne elementy dekoracyjne w tym naczynia liturgiczne oraz 4 figury aniołów z ołtarza głównego. Zarekwirowano również blachę pokrywającą dach kościoła co ze względu na warunki atmosferyczne groziło mu ruiną. Jednak dzięki zapobiegliwości przeoryszy klasztoru dach pokryto innym rodzajem blachy a całość została odnowiona i ozdobiona od nowa pod okiem Bonawentury Solariego.
Kościół został mocno uszkodzony w wyniku pożaru spowodowanego uderzeniem pioruna w 1855. Od 1873 roku prowadzono prace remontowe. W latach 1882 – 1884 otynkowano kościół na zewnątrz a także wyremontowano kopułę. Prace prowadzono pod kierunkiem Władysława Kosmowskiego. Do roku 1939 klasztor utrzymywał swoją świetność. Bombardowania ominęły klasztor a w sierpniu 1944r otwarto w nim szpital. Od tego momentu kościół znajdował się pod ostrzałem. Został zniszczony we wrześniu 1944r a straty oszacowano na 80%. Prace remontowe trwały w latach 1948 – 1952.
Źródło:
Zachowała się furta klasztorna z 1745, skrzydło z 1788 i budynek pensji zakonnej z 1771-83. Na tyłach kościoła znajduje się ogród klasztorny z XVII w. z resztkami fundamentów pałacu Kotowskich, jednak jest on niedostępny dla zwiedzających. Nad wejściem ocalał kartusz z herbem Trąby, fundatora budynku, natomiast tympanon jest odtworzony dość nieudolnie. Wewnątrz mieszczą się 3 drewniane figury: MB Najwyższa Ksieni, MB Pokoju i MB Karmiąca. Powstały ok. 1687 prawdopodobnie w warsztacie Laurenta Magniera we Francji.
Rynek powstał przed 1408. Początkowo miał kształt prostokąta o wymiarach 135 m na 120 m, a więc był prawie dwukrotnie większy od rynku staromiejskiego. Wtedy stały przy nim kościoły św. Jerzego i Najświętszej Marii Panny oraz ratusz z 1680, który został rozebrany w 1818. Rynek został zburzony w 1944, obecnie odbudowany, nawiązuje do budownictwa z przełomu XVIII i XIX wieku.
Obecnie rynek ma nieforemny kształt, wyróżnia się także zróżnicowaniem poziomów. Na środku placu stoi studzienka żeliwna z II poł. XIX w. ustawiona tutaj w 1958, na której szczycie przedstawiony jest herb Nowej Warszawy - panna z jednorożcem. Z boku stoi bryła odbudowanego kościoła Sakramentek.
Źródło: Licencja: