Wielka Waga (tzw. Waga Ołowiowa) – budynek, w którym dokonywano ważenia towarów powyżej jednego centara (ok. 50 kg), głównie miedzi, ołowiu, żelaza, zlokalizowany pomiędzy Sukiennicami a Kościołem św. Wojciecha. Była jedną z dwóch wag miejskich. Pierwsze wzmianki na ten temat pochodzą z 1302.  Wielokrotnie przebudowywana, ostatecznie rozebrana około 1879. 

Początkowo była budowlą prawdopodobnie drewnianą, jednak w drugiej połowie XIV w., została przebudowana na murowaną. Nowa, była dużym dwupiętrowym budynkiem z halą o powierzchni około 100 m2 o szerszej części dolnej, stąd też zwano ją niekiedy „Kałamarzem”. Znajdowały się w niej przyrządy związane z pomiarami handlowymi, w tym wzorce wag, odważniki oraz oficjalna waga miejska. W podziemiach były składy handlowe. W zespole wielkiej wagi działała również topnia srebra.

W XVIII w. do budynku Wagi Wielkiej przeniesiono z Sukiennic kramy z „towarami norymberskimi”. Towary te, tj. karty, obicia na ściany i meble, igły, nici i wstążki, sprzedawano na piętrze. W pierwszych latach XIX w. na parterze umieszczono strażnicę wojskową (odwach).