Począwszy od lat 70. XIX wieku teren pomiędzy potokiem granicznym, oddzielającym Sopot od miasta Gdańska a dzisiejszą ulicą Polną, był wykorzystywany przez kadrę pułku "czarnych huzarów" z Wrzeszcza do organizacji biegów myśliwskich. Od roku 1898 rozpoczęto tu rozgrywanie regularnych gonitw konnych płaskich i przeszkodowych. Wtedy też powstały, istniejące i funkcjonujące do dziś, dwie trybuny dla publiczności, hala totalizatora i płyta toru w istniejącym do dzisiaj kształcie. Od początku tor sopocki funkcjonował jako tor sezonowy, a konie na gonitwy były dowożone z zewnątrz.

W okresie międzywojennym tor w Sopocie (Sopot leżał na terenie Wolnego Miasta Gdańska) stał się znanym, o zasięgu europejskim torem, gdzie rozgrywano klasyczne gonitwy płaskie, przeszkodowe oraz międzynarodowe zawody hippiczne. Działalność ta wplatała się harmonijnie w funkcjonowanie miasta i stała się jedną z głównych atrakcji tego letniskowego kurortu. Tor sopocki w świecie hippicznym cieszył się dużą popularnością ze względu na doskonalą bieżnię oraz malownicze położenie. Od strony południowej w bezpośrednim sąsiedztwie przebiega linia kolejowa, za którą w niewielkiej odległości widnieją zalesione wzgórza morenowe. Od strony północnej w odległości około 400 metrów rozciąga się pas plaży nadmorskiej. Z wysokości trybun widoczna jest Zatoka Gdańska.

Działalność toru sopockiego przerwała II wojna światowa. Po jej zakończeniu w latach 1945/1946 tor był bazą dla koni sprowadzanych w ramach programu UNRRA.

W 1947 roku reaktywowano wyścigi konne w Sopocie poprzez Państwowe Tory Wyścigów Konnych w Warszawie. Miały one nadal charakter sezonowy. Rozgrywano około 12 dni wyścigowych w sezonie. W tej formie tor sopocki funkcjonował do 1970 roku.

Od początku lat 70-tych władze hodowlane w Polsce postanowiły rozszerzyć działalność o organizowanie imprez jeździeckich na bazie koni półkrwi hodowli stadnin mazurskich. Zaniechano wyścigów koni pełnej krwi angielskiej pozostawiając gonitwy steeplowe dla ogierów z zakładów treningowych Kwidzyna i Białego Boru, a od 1980 roku również Sopotu. Ostatnią gonitwę tego typu rozegrano w 1983 roku. Od tego czasu tor w Sopocie był przekształcany w ośrodek treningu koni.

W listopadzie 1994 roku powstała jednoosobowa spółka skarbu państwa o nazwie HIPODROM SOPOT, w skład majątku której weszły w całości tereny sopockiego toru wyścigowego, a w 1999r 100% udziałów w Spółce wykupiła Gmina Miasta Sopotu. Reaktywowano wyścigi konne na terenie sopockich torów. Obecnie co sezon odbywają się kilkudniowe mityngi wyścigowe. Powróciły również na sopocki hipodrom Międzynarodowe Zawody w Skokach CSI-A.


Za:

Powstanie uzdrowiska w Sopocie związane jest z lekarzem wojsk napoleońskich – Jerzym Haffnerem, który w 1826 r. wydzierżawił dwie morgi piaszczystego gruntu na północ od ujścia Potoku Wiejskiego i postawił tam I Zakład Kąpielowy z gabinetem wodoleczniczym, kabinami z wannami do wodolecznictwa, pomieszczeniami do obsługi kuracjuszy i kotłownią. Kolejnym etapem było postawienie Sali Zdrojowej na zachód od Zakładu Kąpielowego. Urządzono po obydwu stronach tego zespołu kuracyjnego dwie plaże - osobne dla kobiet i mężczyzn. W latach 1827 –1832 kąpielisko rozwijało się i rozpoczęto wówczas stopniowe zadrzewianie terenu. W 1843 r. przesunięto przy pomocy specjalnych rolek Zakład Kąpielowy w kierunku południowym na miejsce dzisiejszego zakładu Balneologicznego. Na zwolnionym miejscu wybudowano Salę Imprezową. Położono od niej do morza drewniany chodnik ułatwiający spacery. W 1843 roku pojawia się w wyniku ciągłej rozbudowy uzdrowiska - molo. W latach 1877-1881 powstał nowy, II Zakład Kąpielowy, którego główny budynek ustawiono na osi mola. Założenie kompozycyjne ogrodu powstało ok. 1880 r. w okresie budowy II Domu Zdrojowego i posiadało układ symetryczny o osi głównej łączącej architekturę Domu Zdrojowego z molem. Od strony morza otoczone było krytymi galeriami i pawilonami. W latach 1910-1911 na miejscu poprzedniego wybudowano III Dom Zdrojowy, zniszczony w 1945 r.

Ogród Domu Zdrojowego został znacznie powiększony i zaprojektowany tak, żeby osi mola podporządkować całą kompozycję. Ponownie ogród zmodernizowano w 1927 r. Półkoliste, szklone galerie zamknęły teren od wschodu osłaniając teren skweru od strony plaży, zostawiając otwarte tylko wejście na molo. Obecnie od zachodu skwer – dawny ogród zdrojowy - ograniczają dwupoziomowe tarasy z murowanymi, pełnymi balustradami połączone z budynkiem dawnego domu zdrojowego. Ogród od strony wschodniej nadal otaczają półkoliste kryte, przeszklone galerie. Prowadzą ku pomostowi mola. Zachowała się z dawnego Domu Zdrojowego część środkowa na osi pomostu mola-murowana, na planie wieloboku z przeszklonymi szerokimi oknami, zamknięta tarasem. Na osi zachowanego aneksu Domu Zdrojowego znajduje się murowana fontanna z ok. 1900 r. z rzeźbionymi figurami amorków na narożach. W północno-zachodnim narożniku skweru umieszczono murowaną muszlę koncertową z ok. 1928 r. Skwer zdobią strzyżone szpalery oraz geometryczne kwatery z obrzeżami z drzew. Całe założenie ogrodu zdrojowego tworzy wraz z molem jednorodną kompozycję. Jest to unikalny nadmorski kompleks kuracyjny na skalę europejską, a tym samym symbol Sopotu.